ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΙΔ'

Αγίου ΚΥΡΙΛΛΟΥ Ιεροσολύμων

Α' . Είναι καιρός να ευφρανθείς Ιερουσαλήμ και να πανηγυρίσετε όλοι όσοι αγαπάτε τον Ιησού (Ησ. 66, 10), διότι αναστήθηκε! Χαρείτε όλοι, όσοι προηγουμένως είχατε πένθος όταν ακούσατε όσα παράνομα και εγκληματικά τόλμησαν να πράξουν οι Ιουδαίοι. Διότι Αυτός που εκείνοι ατίμασαν αλαζονικά εδώ δά, αναστήθηκε! Και όπως το να ακούει κανείς για τη Σταύρωση είναι κάπως λυπηρό, έτσι η καλή αγγελία της Αναστάσεως ας ευφραίνει τους παρόντες. Το πένθος ας γίνει ευφροσύνη και ο θρήνος ας μεταστραφεί σε χαρά. Και ας γεμίσει το στόμα μας χαρά και αγαλλίαση, γιατί Εκείνος, μετά την Ανάστασή Του, μας είπε.«Να χαίρεσθε» (Ματθ. 28, 9). Διότι διεπίστωσα τη λύπη που είχαν τις προηγούμενες ημέρες όσοι αγαπούν τον Ιησού. Επειδή όσα λέγονταν είχαν τέλος το θάνατο και την Ταφή και δεν ακούστηκε η καλή αγγελία της Αναστάσεως, η καρδιά τους περίμενε με ιερή αγωνία να ακούσει εκείνο που ποθούσαν. Αναστήθηκε λοιπόν ο νεκρός, ο «ελεύθερος ανάμεσα στους νεκρούς»1 (πρβλ. Ψαλμ. 87, 5) και ελευθερωτής των νεκρών. Εκείνος που με υπομονή δέχτηκε να φορέσει το ατιμωτικό ακάνθινο στεφάνι, Αυτός, αφού αναστήθηκε, φόρεσε το διάδημα της νίκης κατά του θανάτου.

Β' . Αλλά όπως ακριβώς παραθέσαμε τις μαρτυρίες περί του Σταυρού, έτσι και τώρα, έλα να επιβεβαιώσουμε και να παρουσιάσουμε τις αποδείξεις περί της Αναστάσεως. Διότι ο Απόστολος που διαβάσαμε λέει «ενταφιάστηκε και αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, σύμφωνα με τις Γραφές» (Α' Κορ. 15, 4). Και εφόσον ο Απόστολος μας παραπέμπει στις μαρτυρίες των Γραφών, είναι καλό για μας να γνωρίσουμε την ελπίδα της σωτηρίας μας και να μάθουμε πρώτα, αν οι θείες Γραφές μας λένε ποιος είναι ο καιρός που έγινε η Ανάστασή Του. Άραγε έγινε το καλοκαίρι η το φθινόπωρο η μετά το χειμώνα και σε ποιο τόπο έγινε η Ανάστασή Του και ποιο είναι το όνομα του τόπου που διακηρύχτηκε από τους λαμπρούς Προφήτες ως τόπος της Αναστάσεώς Του; Και αν οι γυναίκες, που τον ζητούσαν και δεν τον εύρισκαν, όταν τον βρήκαν πάλι, χάρηκαν. Ώστε όταν διαβάζεται το άγιο Ευαγγέλιο, να μη θεωρούνται ότι είναι μύθοι ή επικά πολύλογα και φανταστικά αφηγήματα αυτά που μας εξιστορεί.

Γ' . Οτι λοιπόν ενταφιάστηκε ο Σωτήρας το ακούσατε σαφώς στην προηγούμενη διάλεξη που ο προφήτης Ησαίας έλεγε.«Θα επικρατήσει ειρήνη στην ταφή Του» (Ησ. 57, 2). Διότι με την ταφή Του έφερε ειρήνη ανάμεσα στον ουρανό και στη γη, οδηγώντας τους αμαρτωλούς στο Θεό. Και ότι «ο δίκαιος πάρθηκε από τα χέρια των αδίκων» (Ησ. 57, 1). «Θα επικρατήσει ειρήνη στην ταφή Του και θα παραδοθούν οι πονηροί ως αντάλλαγμα για το θάνατό Του» (Ησ. 53, 9). Επίσης η προφητεία του Ιακώβ που μας λέει.«Επεσε και κοιμήθηκε όπως κοιμάται το λιοντάρι και το λιονταρόπουλό του, ποιος θα τον ξυπνήσει;» (Γέν. 49, 9). Είναι και το παραπλήσιο χωρίο που υπάρχει στο βιβλίο των Αριθμών.«Κατακλίθηκε και αναπαύθηκε, όπως το λιοντάρι και το λιονταρόπουλό του» (Αριθ. 24, 9). Αλλά και ο Ψαλμός το λέει και το έχετε ακούσει πολλές φορές.«Και επέτρεψες να καταπέσω στο χώμα του τάφου και του θανάτου» (Ψαλμ. 21, 16). Για τον τόπο ήδη το επισημάναμε μ αυτό που λέει.«Κοιτάξτε προς την πέτρα που λατομήσατε» (Ησ. 51, 1). Τώρα στη συνέχεια, ας παρουσιάσουμε τις μαρτυρίες γι αυτή την Ανάστασή Του.

Δ' . Λέει λοιπόν πρώτα-πρώτα στον ενδέκατο Ψαλμό.«Εξαιτίας της κακοπάθειας των φτωχών και των στεναγμών των στερημένων και καταπιεζομένων, θα αναστηθώ τώρα, λέει ο Κύριος» (Ψαλμ. 11, 16). Αλλά αυτό το χωρίο για μερικούς είναι αμφίβολο, επειδή πολλές φορές ο Κύριος ξεσηκώνεται, για να λάβει εκδίκηση από τους εχθρούς.
Ελα όμως στο δέκατο πέμπτο Ψαλμό που λέει σαφώς.«Φύλαξέ με, Κύριε, διότι σε Σένα στήριξα τις ελπίδες μου» (Ψαλμ. 15, 1). Και μετά από αυτά.«Δεν θα συναθροίσω ποτέ λατρευτικές συνάξεις από ανθρώπους μολυσμένους με αίμα αδικοχυμένο, ούτε θα θυμηθώ και ούτε θα αναφέρω με τα χείλη μου τα ονόματά τους» (Ψαλμ. 15, 4), διότι εμένα με αρνήθηκαν και θεώρησαν βασιλιά τους τον Καίσαρα. Και συνεχίζει.«Εβλεπα τον Κύριο πάντοτε μπροστά μου, πραγματικά ήταν στα δεξιά μου, για να με προστατεύει για να μην κλονιστώ» (Ψαλμ. 15, 8). Και λίγο παρακάτω.«Ακόμη και τη νύχτα με παιδαγωγούσαν οι νυγμοί της συνειδήσεώς μου» (Ψαλμ. 15, 7). Μετά δε από αυτά σαφέστατα λέει.«Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις σ αυτόν που σου είναι αφοσιωμένος να δοκιμάσει τη φθορά και την αποσύνθεση» (Ψαλμ. 15, 10). Δεν είπε, ούτε θα επιτρέψεις σ αυτόν που σου είναι αφοσιωμένος να δοκιμάσει θάνατο, γιατί τότε δεν θα πέθαινε, αλλά τι είπε; Τη φθορά και την αποσύνθεση δεν βλέπω. Οσο για το θάνατο, δεν θα παραμείνω κάτω από την εξουσία του για πολύ. «Με έκανες να γνωρίσω δρόμους ζωής μέσα στον τάφο» (Ψαλμ. 15, 11). Και να, που σαφώς κηρύττεται ότι μετά το θάνατο έρχεται η ζωή.
Ελα και στον εικοστό ένατο Ψαλμό.«Θα σε δοξάσω, Κύριε, διότι με προστάτευσες και δεν έπεσα, ώστε να ευφρανθούν οι εχθροί μου, βλέποντας την καταστροφή μου» (Ψαλμ. 29, 2). Τι είναι αυτό που σου έκανε ο Κύριος; Από τους εχθρούς γλύτωσες η απαλλάχτηκες από τις μέλλουσες τιμωρίες; Αυτός ο ίδιος ο Ψαλμός σαφέστατα αναφέρει πιο κάτω.«Κύριε, έβγαλες από τον άδη την ψυχή μου» (Ψαλμ. 29, 4). Προηγουμένως είπε «δεν θα εγκαταλείψεις στον άδη την ψυχή μου», με προφητική ενόραση, και εδώ αναφέρει αυτό που πρόκειται να γίνει, σαν να έχει ήδη γίνει.«Οτι έβγαλες την ψυχή μου από τον άδη και με έσωσες, για να μην είμαι ανάμεσα στους νεκρούς που κατεβαίνουν στο λάκκο του τάφου» (Ψαλμ. 29, 4). Πότε θα γίνει αυτό το γεγονός; «Το εσπέρας θα διανυκτερεύσει μαζί μας ο κλαυθμός και το πρωί η χαρά και η αγαλλίαση» (Ψαλμ. 29, 6). Και πραγματικά. Αργά το βράδυ οι μαθητές είχαν θλίψη και πένθος και το πρωί ήρθε η χαρά και η ευφροσύνη της Αναστάσεως.

Ε' . Θέλεις να μάθεις και τον τόπο; Λέει λοιπόν στο Ασμα.«Κατέβηκα στον κήπο που είναι οι καρυδιές» (Ασμα 6, 11). Ηταν κήπος και εκεί όπου σταυρώθηκε. Τώρα βέβαια μπορεί να καλλωπίστηκε πάρα πολύ με τις βασιλικές επιχορηγήσεις και δωρεές, αλλά ήταν κήπος πριν και ακόμη και τώρα παραμένουν τόσα στοιχεία χαρακτηριστικά που το φανερώνουν. «Κήπος περιφραγμένος, πηγή σφραγισμένη» (Ασμα 4, 12) από τους Ιουδαίους, οι οποίοι έλεγαν.«Θυμηθήκαμε ότι Εκείνος ο πλάνος είπε, ενώ ζούσε ακόμη, ότι μετά από τρεις ημέρες θα αναστηθώ, δώσε λοιπόν διαταγή να ασφαλίσουν τον τάφο» (Ματθ. 27, 63-64) και τα περαιτέρω. «Και οι Ιουδαίοι πήγαν και ασφάλισαν τον τάφο, δηλαδή σφράγισαν την ταφόπετρα και έβαλαν φρουρά» (Ματθ. 27, 66). Καλά είπε γι αυτούς κάποιος, απευθυνόμενος προς τον Ιησού.«Και Συ Κύριε, θα τους αφήσεις ν αναπαύονται στη σιγουριά τους» (Ιώβ 7, 18). «Ποια είναι τώρα η πηγή η σφραγισμένη; Η ποιος είναι εκείνος που ερμηνεύεται πηγή φρέατος με ζωντανό νερό;» (πρβλ. Ασμα 4, 15). Αυτός είναι ο Σωτήρας, για τον Οποίο έχει γραφεί.«Οτι σε Σένα υπάρχει ανεξάντλητη πηγή ζωής» (Ψαλμ. 35, 10).
ς' . Αλλά τι λέει ο προφήτης Σοφονίας, σαν να μιλάει ο Ιδιος ο Κύριος στους Μαθητές Του; «Ετοιμαστείτε λοιπόν, ορθρίζετε διότι καταστράφηκαν και τα τελευταία υπολείμματά τους». Και είναι φανερό ότι εννοεί τους Ιουδαίους, οι οποίοι δεν έχουν να επιδείξουν κανένα καρπό -κανένα έργο- που να φανερώνει ότι επιθυμούν τη σωτηρία τους. Δεν έχουν να επιδείξουν ούτε καν κάποιους μικρούς και ασήμαντους καρπούς που θα μπορούσαν να θεωρηθούν απομεινάρια -καμπανάρια- από τον τρύγο του αμπελιού, εφόσον ξεριζώνεται ολοκληρωτικά το αμπέλι τους (η φυλή τους βγαίνει οριστικά έξω από το χώρο της σωτηρίας).
Και συνεχίζει στο ίδιο κείμενο του Προφήτη και λέει.«Γι αυτό υπόμεινέ με, λέει ο Κύριος, μέχρι την ημέρα που θα αναστηθώ στο Μαρτύριο» (Σοφον. 3, 8). Βλέπεις ότι ο Προφήτης προγνώριζε ότι και ο τόπος της Αναστάσεως θα επονομαστεί Μαρτύριο; Για ποιο λόγο λοιπόν, κατά τις υπόλοιπες Εκκλησίες, να μην καλείται και ο τόπος αυτός του Γολγοθά και της Αναστάσεως «Εκκλησία» αλλά Μαρτύριο; Ισως όμως να ονομάζεται έτσι γιατί και ο Προφήτης έτσι το ονόμασε όταν είπε.«Μέχρι την ημέρα που θα αναστηθώ στο Μαρτύριο» (Σοφον. 3, 8).

Ζ' . Και ποιος είναι άραγε αυτός που θα αναστηθεί και ποιο ξεχωριστό και θαυμαστό γνώρισμα θα μαρτυρεί την Ανάστασή Του; Σαφώς στη συνέχεια, λίγο παρακάτω, ο Προφήτης λέει.«Τότε θα μεταβάλω τις γλώσσες των λαών και θα τις ενοποιήσω» (Σοφον. 3, 9). Και το λέει αυτό, επειδή μετά την Ανάσταση, με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, δόθηκε στους Μαθητές το χάρισμα των γλωσσών, (πρβλ. Πράξ. 2, 4), «ώστε να υπηρετούν όλοι το Ονομα του Κυρίου κάτω από ένα ζυγό ενωμένοι με την ίδια πίστη και την ίδια λατρεία» (Σοφον. 3, 9). Και ποιο άλλο ιστορικό γεγονός, κατά τον ίδιο Προφήτη, θα φανερώνει ότι όλοι οι λαοί θα υπηρετούν το Ονομα του Κυρίου κάτω από ένα ζυγό; «Από τους πιο απόμακρους ποταμούς της Αιθιοπίας οι λαοί θα μου προσφέρουν θυσίες» (Σοφον. 3, 10). Γνωρίζεις αυτό που αναφέρεται στις Πράξεις, τότε που ήλθε ο ευνούχος ο Αιθίοπας από τα πιο απόμακρα ποτάμια της Αιθιοπίας (πρβλ. Πράξ. 8, 27). Οταν λοιπόν, και την ώρα της Ανάστασης και του τόπου το ιδίωμα και τα σημεία μετά την Ανάσταση, μας αναφέρουν οι Γραφές, βεβαιώσου για την Ανάσταση και κανένας να μη σε κλονίσει από το να ομολογείς ότι ο Χριστός ήταν νεκρός και αναστήθηκε.

Η' . Εχεις όμως και άλλη μαρτυρία στον ογδοηκοστό έβδομο Ψαλμό, όπου ο Χριστός λέει με τα λόγια των Προφητών. Διότι αυτός ο Ιδιος που τότε μιλούσε, μετά, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ήρθε στη γη. «Κύριε, Συ που είσαι ο Θεός και Σωτήρας μου, φώναξα προς Εσένα ικετευτικά ολόκληρη την ημέρα και κατά τη διάρκεια της νύχτας» (Ψαλμ. 87, 2). Και μετά από λίγο λέει.«Κατάντησα σαν ένας άνθρωπος αβοήθητος, ελεύθερος ανάμεσα στους νεκρούς» (Ψαλμ. 87 5). Δεν είπε κατάντησα άνθρωπος αβοήθητος, αλλά σαν άνθρωπος αβοήθητος. Διότι σταυρώθηκε όχι από αδυναμία, αλλά με τη θέλησή Του. Και ο θάνατος δεν προήλθε από ακούσια ασθένειά Του. «Συγκαταριθμήθηκα με τους νεκρούς που κατεβαίνουν στο λάκκο του τάφου» (Ψαλμ. 87, 5). Και ποιο είναι εκείνο το σημείο, που θα μπορούσε αυθεντικά να μας βεβαιώσει ότι όλα αυτά αναφέρονται στον Κύριο; Είναι το «απομάκρυνες τους γνωστούς μου από κοντά μου» (Ψαλμ. 87, 9), διότι φύγανε μακριά οι Μαθητές την ώρα του Πάθους. «Μήπως θα επιτελέσεις τα θαύματά σου στους νεκρούς;» (Ψαλμ. 87, 11). Επειτα λίγο παρακάτω.«Γι αυτό και εγώ, Κύριε, φώναξα ικετευτικά προς εσένα και το πρωί η προσευχή μου θα σε προφθάσει» (Ψαλμ. 87, 14). Βλέπεις πως μας φανερώνουν οι Προφήτες τον αρμόδιο καιρό, που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και για το Πάθος και για την Ανάσταση του Κυρίου;

Θ' . Και από που αναστήθηκε ο Σωτήρας; Λέει στο Ασμα Ασμάτων.«Σήκω, η αγαπητή μου, και έλα» (Ασμα 2, 10). Και στα επόμενα.«Στη στέγη της πέτρας» (Ασμα 2, 14). «Στέγη της πέτρας» εννοεί αυτό το βαθούλωμα, που έμοιαζε σαν προστέγασμα και υπήρχε τότε μπροστά στη θύρα του σωτηρίου μνήματος, λαξευμένο πάνω στην ίδια την πέτρα, καθώς συνηθίζουν εδώ να κάνουν μπροστά στα μνήματα. Τώρα δεν φαίνεται, επειδή αφαιρέθηκε αυτό το προστέγασμα, για να έχουμε την παρούσα καλαισθησία. Διότι, πριν να το εξωραίσει η καλή διάθεση του βασιλιά αυτό το μνήμα, υπήρχε προστέγασμα μπροστά στην πέτρα.
Αλλά που είναι η πέτρα που έχει το προστέγασμα; Αραγε στα μέσα της πόλεως βρίσκεται η στα τείχη και στα εξωτερικά περιτειχίσματα της πόλεως; Και σε ποιο μέρος από τα δύο, στα αρχαία τείχη η στο προτείχισμα που έγινε αργότερα; Λέει λοιπόν στο Ασμα.«Στο προστέγασμα της πέτρας που εφάπτεται στο προτείχισμα» (Ασμα 2, 14).

Ι' . Ποια εποχή αναστήθηκε ο Σωτήρας; Αραγε ήταν καλοκαίρι η άλλη εποχή; Στο ίδιο πάλι το βιβλίο, στο Ασμα Ασμάτων, λίγο πιο πριν απ αυτά που προηγουμένως αναφέραμε, λέει.«Ο χειμώνας πέρασε. Πέρασε πια η εποχή των βροχών.το νερό ξαναμαζεύεται στα σύννεφα. Τα λουλούδια έκαναν την εμφάνισή τους στη γη, ο καιρός του κορφολογήματος ήρθε» (πρβλ. Ασμα 2, 11-12). Αυτή λοιπόν δεν είναι η εποχή, που η γη είναι γεμάτη λουλούδια και οι αμπελουργοί κορφολογούν τα αμπέλια; Βλέπεις ότι μας λέει πως είχε περάσει ο χειμώνας; Ο μήνας λοιπόν, που αναφέρει ότι ήταν τότε, είναι ο Απρίλιος, επομένως ήταν άνοιξη. Η εποχή ήταν αυτή και ήταν ο πρώτος μήνας για τους Εβραίους, όπου γιορτάζεται η εορτή του Πάσχα, που την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, συμβολικά, προτύπωνε το Πάσχα της Καινής Διαθήκης, το οποίο είναι το πραγματικό πέρασμα, από τη φθορά στην αφθαρσία, η πραγματική νίκη κατά της αμαρτίας και του θανάτου.
Μια τέτοια εποχή δημιουργήθηκε ο κόσμος Τότε ήταν που είπε ο Θεός.«Από την ξερή γη να βγούν όλα τα είδη της χλόης και της θαμνώδους βλάστησης και το κάθε είδος απ αυτά ας έχει το δικό του σπόρο, ώστε το ίδιο να διαιωνίζεται, χωρίς να χάνει τα ιδιαίτερα γνωρίσματά του» (Γέν. 1, 11). Και τώρα, όπως βλέπεις, κάθε φυτρωμένο φυτό σχηματίζει τους σπόρους του. Και όπως τότε ο Θεός δημιούργησε τον ήλιο και τη σελήνη και όρισε κατά τέτοιο τρόπο την τροχιά τους, ώστε σε μια ορισμένη χρονική περίοδο να έχουν ίση διάρκεια τη νύχτα και την ημέρα, έτσι και πριν λίγες ημέρες είχαμε ισημερία. Τότε είπε ο Θεός.«Ας δημιουργήσουμε άνθρωπο κατ εικόνα και ομοίωσή μας» (Γέν. 1, 26). Και έλαβε ο άνθρωπος το «κατ εικόνα», αλλά το «καθ ομοίωσιν» το αμαύρωσε με την παρακοή. Την εποχή λοιπόν που το έχασε τούτο, την ίδια εποχή έγινε και η διόρθωση. Την ίδια εποχή δηλαδή που ο άνθρωπος με την παρακοή διώχτηκε από τον Παράδεισο, την ίδια εποχή και αυτός που πίστεψε, με την υπακοή, εισήλθε πάλι στον Παράδεισο. Την ίδια λοιπόν έποχή που έπεσε ο άνθρωπος, την ίδια και σώθηκε2, την άνοιξη, τότε που ανθίζουν τα φυτά και τότε που γινόταν το κορφολόγημα (πρβλ. Ασμα 2, 12).

ΙΑ' . Ο τόπος της ταφής3 ήταν κήπος, και Αμπελος ήταν Αυτός που φυτεύθηκε. Μας το έχει πεί.«Εγώ είμαι η Αμπελος» (Ιωάν. 15, 1). Φυτεύθηκε φυσικά στη γη, για να εκριζωθεί η κατάρα που δόθηκε εξαιτίας του Αδάμ, ότι η γη θα φυτρώνει αγκάθια και τριβόλια (πρβλ. Γέν. 3, 18). Βλάστησε από τη γη η αληθινή Αμπελος, για να βρει τόπο αυτό που έχει γραφεί.«Αλήθεια από τη γη ανέτειλε και από τον ουρανό κατέβηκε δικαιοσύνη» (Ψαλμ. 84, 12). Και τι πρόκειται να πεί Εκείνος που ενταφιάστηκε στον κήπο; «Τρύγησα την ευωδιαστή σμύρνα μου με τα αρώματά μου» (Ασμα 5, 1). Και σε άλλο σημείο.«Σμύρνα και αλόη με όλα τα άλλα εξαίρετα αρώματα» (πρβλ. Ασμα 4, 14). Αυτά είναι βέβαια τα σύμβολα του ενταφιασμού. Και στο Ευαγγέλιο έχει γραφεί.Ηλθαν οι γυναίκες προς το μνήμα, φέρνοντας μαζί τους τα αρώματα που ετοίμασαν» (πρβλ. Λουκ. 24, 1). Και ο Νικόδημος ήλθε κρατώντας μίγμα σμύρνας και αλόης (πρβλ. Ιωάν. 19, 39). Και στη συνέχεια στο ίδιο βιβλίο έχει γραφεί.«Εφαγα τον άρτο μου μαζί με το μέλι μου» (Ασμα 5, 1). Το πικρό το έφαγε πριν το πάθος και το γλυκύ μετά την Ανάσταση. Επειτα λέει.Αναστημένος πια εισήλθε ανάμεσα από τις κλειστές πόρτες (πρβλ. Ιωάν. 20, 19. 26), αλλά αμφέβαλλαν γι Αυτόν. «Διότι νόμιζαν ότι βλέπουν φάντασμα» (Λουκ. 24, 37). Εκείνος όμως τους είπε.«Ψηλαφήστε με και θα δείτε» (Λουκ. 24, 39). «Βάλτε τα δάχτυλά σας στο σημάδι που έχουν αφήσει τα καρφιά» (πρβλ. Ιωάν. 20, 25), πράγμα που επιζητούσε αργότερα ο Θωμάς να κάνει. Και ενώ ακόμα αυτοί απιστούσαν από τη χαρά τους και θαύμαζαν, τους είπε.«Εχετε εδώ, τίποτε φαγώσιμο; Και αυτοί τότε του έδωσαν ένα μέρος από ψητό ψάρι και κηρήθρα από μελίσσι» (Λουκ. 24, 41-42). Βλέπεις πως εκπληρώθηκε αυτό που είπε.«έφαγα τον άρτο μου μαζί με το μέλι μου»; (Ασμα 5, 1).

ΙΒ' . Αλλά πριν να εισέλθει «ανάμεσα από τις κλειστές πόρτες» (Ιωάν. 20, 19.26), οι θαυμάσιες εκείνες και ανδρείες γυναίκες Τον ζητούσαν. Ζητούσαν το Νυμφίο και θεραπευτή των ψυχών τους. Ηλθαν οι ευλογημένες εκείνες στον τάφο (πρβλ. Ματθ. 28, 1) και ζητούσαν τον Αναστημένο4. Και τα δάκρυα από τα μάτια τους ακόμα έσταζαν, ενώ θα έπρεπε μάλλον να ευφραίνονται και να χορεύουν για τον Αναστημένο Χριστό. Ήρθε η Μαρία (πρβλ. Ματθ. 28, 1) και Τον ζητούσε, κατά το Ευαγγέλιο, και δεν Τον εύρισκε, αλλά στη συνέχεια άκουσε από τους Αγγέλους ότι αναστήθηκε και κατόπιν είδε τον Χριστό. Μήπως όμως και αυτά τα βρίσκουμε κάπου γραμμένα; Λέει λοιπόν στο Ασμα των Ασμάτων.«Στην κλίνη μου, τη νύχτα, ζήτησα Αυτόν που αγάπησε η ψυχή μου» (Ασμα 3, 1). Ποια ώρα; «Στην κλίνη μου, τη νύχτα, ζήτησα Αυτόν που αγάπησε η ψυχή μου» (Ασμα 3, 1). Η Μαρία, λέει, «ήρθε ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι» (πρβλ. Ιωάν. 20, 1). «Στην κλίνη μου ενώ ήμουν, τη νύχτα τον ζήτησα, αλλά δεν τον βρήκα πουθενά» (Ασμα 3, 1). Και στο Ευαγγέλιο λέει η Μαρία.«Σήκωσαν τον Κύριό μου, και δεν ξέρω που τον έβαλαν» (Ιωάν. 20, 13). Οι Αγγελοι όμως που τότε βρίσκονταν στο κενό μνημείο, τις βοήθησαν να γνωρίσουν όσα αγνοούσαν. Τους έλεγαν λοιπόν.«Τι ζητάτε τον Ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;». Οχι μόνο αναστήθηκε, αλλά ανέστησε με τη δύναμή Του και άλλους νεκρούς. Αυτή όμως τα αγνοούσε αυτά και για το λόγο αυτό το Ασμα των Ασμάτων, θέλοντας να την αντιπροσωπεύσει, παρουσιάζεται να λέει στους Αγγέλους.«Μήπως είδατε Αυτόν που αγάπησε η ψυχή μου; Αλλά λίγο είχα, όταν απομακρύνθηκα απ αυτούς» (Ασμα 3, 3-4), δηλαδή τους δύο Αγγέλους, «και βρήκα Αυτόν που αγάπησε η ψυχή μου. Τον κράτησα και δεν Τον άφησα» (Ασμα 3, 4).

ΙΓ' . Μετά όμως από την οπτασία των Αγγέλων ο Ιησούς ήρθε και παρουσιάστηκε μόνος Του και τους είπε, όπως λέει το Ευαγγέλιο.«Και να, ο Ιησούς συνάντησε τις γυναίκες λέγοντας.Χαίρετε! Και αυτές έτρεξαν προς Αυτόν και κράτησαν τα πόδια Του» (Ματθ. 28, 9). Κράτησαν Αυτόν για να εκπληρωθεί αυτό που είπε στο Ασμα.«Θα Τον κρατήσω και δεν θα Τον αφήσω πια» (Ασμα 3, 4). Ασθενικό ήταν της γυναίκας το σώμα, ανδρείο όμως το φρόνημά της. «Το νερό πολύ, αλλά δεν έσβησε την αγάπη, ούτε οι ποταμοί την έπνιξαν» (πρβλ. Ασμα 8, 7). Νεκρός ήταν ο Ποθούμενος, αλλά δεν σβήστηκε η ελπίδα της Αναστάσεως.
Και ο Αγγελος λέει προς αυτές πάλι.«Μη φοβάσθε εσείς» (Ματθ. 28, 5). Δεν λέω στους στρατιώτες μη φοβάσθε, αλλά σε σάς. Εκείνοι ας φοβηθούν, ώστε με την εμπειρία αυτή να μάθουν και να δώσουν μαρτυρία και να πούν.«Αληθινά, ήταν Υιος Θεού» (Ματθ. 27, 54). Εσείς δεν χρειάζεται να φοβάσθε, «διότι η τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο» (Α' Ιωάν. 4, 18). «Πηγαίνετε να πείτε στους Μαθητές ότι αναστήθηκε» (Ματθ. 28, 7) κ.τ.λ. Και αναχωρούν εκείνες γεμάτες χαρά και φόβο5 (πρβλ. Ματθ. 28, 8. Μάρκ. 16, 8). Μήπως και αυτό είναι κάπου γραμμένο; Λέει λοιπόν ο δεύτερος Ψαλμός που εξαγγέλλει το Πάθος του Χριστού.«Δουλέψατε στον Κύριο με φόβο και ας αγαλλιάσει, η ψυχή σας με τρόμο» (Ψαλμ. 2, 11). Να αγαλλιάσει, δηλαδή η ψυχή σας, για τον Αναστημένο Κύριο, αλλά με τρόμο. Και το λέει για το σεισμό που έγινε και τον Αγγελο που φανερώθηκε σαν αστραπή.

ΙΔ' . Σφράγισαν βέβαια οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τον Τάφο με την άδεια και τη βοήθεια του Πιλάτου, οι γυναίκες όμως είδαν τον Αναστημένο Χριστό. Και γνωρίζοντας ο Ησαίας την αβάσιμη και άκαρπη πίστη των Αρχιερέων από τη μια και τη σταθερότητα της πίστεως των γυναικών από την άλλη, λέει.«Ελάτε εδώ εσείς, γυναίκες που είχατε την εμπειρία της θέας του Ιησού, διότι ο λαός αυτός είναι λαός χωρίς σύνεση» (Ησ. 27, 11). Οι Αρχιερείς δεν συνετίζονται και οι γυναίκες βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια τον Κύριο6. Οταν δε πάλι γύρισαν στην πόλη οι στρατιώτες και ανέφεραν στους Αρχιερείς όσα είχαν γίνει (πρβλ. Ματθ. 28, 11), αυτοί τους απάντησαν.«Να πείτε πως οι Μαθητές Του έκλεψαν το σώμα Του, ενώ εμείς κοιμόμασταν» (Ματθ. 28, 13). Επομένως πολύ καλά ο προφήτης Ησαίας προφήτεψε και αυτή την ενέργεια των Αρχιερέων και έβαλε στο στόμα των στρατιωτών να τους λένε αυτά τα λόγια.«Εσείς μας ζητάτε να πλανήσουμε το λαό του Θεού μια ακόμα φορά» (πρβλ. Ησ. 30, 10).
Εξεγέρθηκε ο Αναστάς και με ένα ποσό χρημάτων εξαγόρασαν τους στρατιώτες. Δεν μπορούν όμως να πάρουν με το μέρος τους και τους τωρινούς βασιλείς. Και τότε βέβαια οι στρατιώτες, χάρη των χρημάτων, πρόδωσαν την αλήθεια. Οι τωρινοί όμως βασιλείς, χάρη της ευσέβειας, κόσμησαν με αργυρές και χρυσές εγκόλλητες παραστάσεις την αγία αυτή Εκκλησία της Αναστάσεως του Θεού, όπου βρισκόμαστε και τη λάμπρυναν με κειμήλια από χρυσό και ασήμι και άλλους πολύτιμους λίθους.
«Και αν τυχόν ακούσει ο ηγεμόνας κάτι από αυτά, εμείς θα τον πείσουμε ότι δεν είναι έτσι» (Ματθ. 28, 14). Μπορεί εκείνους να τους πείθετε, την οικουμένη όμως ολόκληρη δεν μπορείτε να την πείσετε! Γιατί, τότε που ο Πέτρος βγήκε από τη φυλακή, καταδικάστηκαν οι φύλακες, και τώρα δεν καταδικάστηκαν παρόμοια αυτοί που φύλαγαν τον Χριστό; Διότι τότε σ εκείνους έπεσε πάνω τους η καταδίκη του Ηρώδη, επειδή δεν εύρισκαν τρόπο να απολογηθούν λόγω της άγνοιάς τους. Αυτοί όμως τώρα, αν και ήξεραν την αλήθεια -και την έκρυψαν, χάρη των χρημάτων- διασώθηκαν από τους Αρχιερείς. Αλλά λίγοι μόνο από τους Ιουδαίους τότε πίστεψαν σ αυτούς, ο κόσμος όμως, από τότε μέχρι σήμερα, έχει δεχτεί και δέχεται το γεγονός της Αναστάσεως. Αυτοί που έκρυψαν την αλήθεια χάθηκαν και όποιοι τη δέχτηκαν έζησαν7 με τη δύναμη του Σωτήρα, που δεν αναστήθηκε μόνο ο Ιδιος από τους νεκρούς, αλλά συνανέστησε και άλλους νεκρούς. Γι αυτούς σαφώς ο προφήτης Ωσηέ λέει.«Θα μας θεραπεύσει σε δύο ημέρες και την τρίτη ημέρα θα εγερθούμε και θα ζήσουμε μέσα στην παρουσία και τη Χάρη Του» (Ωσ. 6, 2).
ΙΕ' . Επειδή λοιπόν δεν πείθουν οι θείες Γραφές τους αντιδραστικούς και αντιρρησίες Ιουδαίους, οι οποίοι ξεχνούν όλα όσα είναι γραμμένα και αντιλένε σχετικά με την Ανάσταση του Ιησού, θα ήταν καλό αυτούς, κάπως έτσι να τους αντικρούσουμε.Για ποιο λόγο, ενώ υποστηρίζετε ότι ο Ελισσαίος και ο Ηλίας ανέστησαν νεκρούς, για την Ανάσταση του Σωτήρα μας αντιδράτε; Αντιδράτε, διότι δήθεν τώρα δεν έχουμε μάρτυρες να μας επιβεβαιώσουν τα λεγόμενα; Φέρτε μας, λοιπόν, και εσείς μάρτυρες για τα γεγονότα που έγιναν τότε. Αλλά θα πείτε ότι εκείνο έχει γραφεί. Και τούτο όμως έχει γραφεί! Γιατί λοιπόν το ένα το αποδέχεσθε και το άλλο το απορρίπτετε; Οι Εβραίοι τα έγραψαν εκείνα! Και οι Απόστολοι, όλοι τους, ήταν Εβραίοι! Γιατί λοιπόν δεν πιστεύετε στους Ιουδαίους; Ο Ματθαίος που έγραψε το Ευαγγέλιο το έγραψε στην Εβραϊκή γλώσσα και ο Παύλος ο απόστολος «ήταν Εβραίος από Εβραίους» (Φιλιπ. 3, 5). Και οι δώδεκα Απόστολοι πάλι από τους Εβραίους κατάγονταν. Επειτα δεκαπέντε Ιεροσολυμίτες επίσκοποι από τους Εβραίους διαδοχικά κατέλαβαν το θρόνο αυτής της Επισκοπής. Για ποιο λόγο λοιπόν αποδέχεσθε τα δικά σας και τα δικά μας τα απορρίπτετε, ενώ και αυτά είναι γραμμένα από τους Εβραίους, τους δικούς σας;

ΙΣΤ' . Αλλά είναι αδύνατο, λέει κάποιος, να αναστηθούν νεκροί. Και όμως ο Ελισσαίος ανέστησε δύο φορές και ενώ ζούσε και όταν πέθανε. Επειτα πιστεύουμε ότι ενώ ο Ελισσαίος ήταν νεκρός, μόλις του έριξαν επάνω του εκείνον τον άλλο νεκρό και τον ακούμπησε, αναστήθηκε και ο Χριστός δεν μπορούσε να αναστηθεί από τους νεκρούς; Αλλά στην περίπτωση του Ελισσαίου, ο νεκρός, μόλις τον ακούμπησε, αναστήθηκε και αυτός που τον ανέστησε έμεινε νεκρός. Εδώ όμως και ο Ιδιος ο νεκρός ο δικός μας και πολλοί άλλοι, που ούτε καν τον ακούμπησαν, αναστήθηκαν. «Διότι πολλά σώματα πεθαμένων αγίων αναστήθηκαν και όταν βγήκαν από τα μνήματα, μετά την Ανάστασή Του, ήρθαν στην αγία Πόλη» -εννοεί βέβαια αυτή στην οποία τώρα εμείς βρισκόμαστε- «και παρουσιάστηκαν σε πολλούς» (Ματθ. 27, 52-53). Ανέστησε λοιπόν και ο Ελισσαίος νεκρό, αλλά δεν έγινε κύριος της οικουμένης. Ανέστησε και ο Ηλίας νεκρό, αλλά δεν φεύγουν τα δαιμόνια στο άκουσμα του ονόματός του. Δεν δυσφημούμε τους Προφήτες, αλλά με αυτά που λέμε συμβάλλουμε στο να δοξολογείται περισσότερο ο δικός τους Δεσπότης. Ούτε πάλι επιθυμούμε να δώσουμε κύρος και ιεροπρέπεια σε όσα λέμε εμείς, με το να θεωρήσουμε τις δικές τους μαρτυρίες επουσιωδέστερες και ανίσχυρες -διότι και τα δικά τους δικά μας είναι- αλλά από τις μαρτυρίες που υπάρχουν σ αυτούς, επιβεβαιώνουμε τις δικές μας θέσεις.

ΙΖ' . Μας φέρνουν όμως και άλλο επιχείρημα ότι ο νεκρός, που ανέστησε τότε όντας στη ζωή ο Προφήτης, είχε μόλις πεθάνει. Αποδείξτε μας λοιπόν, λένε, ότι υπάρχει περίπτωση να αναστηθεί νεκρός τριήμερος. Και αν είναι δυνατόν ποτέ άνθρωπος που τον έθαψαν να αναστηθεί μετά από τρεις ημέρες. Και την απόδειξη που ψάχνουμε να βρούμε για όλα αυτά μας τη δίνει ο Ιδιος ο Κύριος Ιησούς στα Ευαγγέλια, λέγοντας.«Οπως ο Ιωνάς ήταν στην κοιλιά του κήτους τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, έτσι θα μείνει και ο Υιος του ανθρώπου στην καρδιά της γης τρεις ημέρες και τρεις νύχτες» (Ματθ. 12, 40. Πρβλ. Ιων. 2, 1). Καθώς δε εξέταζα τη διήγηση αυτή του Ιωνά, βρήκα ότι η ζωή του έχει πολλά σημεία όμοια με τη ζωή του Ιησού. Δηλαδή ο Ιησούς στάλθηκε από τον Πατέρα να κηρύξει μετάνοια και ο Ιωνάς ανέλαβε μια τέτοια αποστολή. Μόνο που ο Ιωνάς προσπάθησε να την αποφύγει από σχετική άγνοια, ενώ ο Κύριος με τη θέλησή Του ήρθε στη γη, για να μετανοήσουμε και να σωθούμε. Ο Ιωνάς κοιμότανε στο πλοίο και ροχάλιζε (πρβλ. Ιων. 1, 5), ενώ στη θάλασσα είχε ξεσπάσει τρικυμία μεγάλη. Και ο Ιησούς πάλι, ενώ κατά το σχέδιο της θείας οικονομίας κοιμόταν, σήκωσε η θάλασσα μεγάλα κύματα, για να γνωρίσουν οι Μαθητές, μετά τη θαυμαστή κατάπαυση των κυμάτων, τη δύναμη Αυτού που κοιμόταν. Στον Ιωνά έλεγαν.«Συ τι ροχαλίζεις; Σήκω να παρακαλέσεις τον Θεό σου μήπως και μας σώσει από την καταιγίδα» (Ιων. 1, 6). Και εδώ λένε στο Δεσπότη.«Κύριε, σώσε μας» (Ματθ. 8, 25). Εκεί «παρακάλεσε το Θεό σου» και εδώ «σώσε». Και ο Ιωνάς τους είπε.«Πάρτε με και ρίξτε με στη θάλασσα και θα κοπάσει η τρικυμία» (Ιων. 1, 12). «Εκείνος δε, επέπληξε τους ανέμους και τη θάλασσα και έγινε γαλήνη μεγάλη» (Ματθ. 8, 26). Και ο Ιωνάς ρίχτηκε στην κοιλιά του κήτους, ενώ ο Σωτήρας μας κατέβηκε εκούσια εκεί που είναι το νοητό κήτος του θανάτου, δηλαδή στον άδη. Και κατέβηκε εκούσια για να ξαναδώσει στη ζωή ο θάνατος όσους είχε καταπιεί, σύμφωνα μ αυτό που βρίσκουμε στη Γραφή.«Εγώ από τα χέρια του άδη θα τους απαλλάξω και από τα χέρια του θανάτου θα τους λυτρώσω» (Ωσ. 13, 14).

ΙΗ' . Αφού όμως φτάσαμε σ αυτό το σημείο του λόγου, ας εξετάσουμε ποιο από τα δύο είναι δυσκολότερο.να αναστηθεί άνθρωπος που θάφτηκε στη γη η άνθρωπος που κατέβηκε στην κοιλιά του κήτους να μη σαπίσει, παρόλη τη μεγάλη θερμότητα που επικρατεί εκεί; Ποιος δεν το ξέρει από τους ανθρώπους ότι έχει τόση υψηλή θερμοκρασία το εσωτερικό της κοιλιάς ενός ζώου, ώστε και κόκκαλα, αν καταπιεί, να σαπίσουν; Πως λοιπόν ο Ιωνάς, όντας στην κοιλιά του κήτους τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, δεν σάπισε; Η πως, αφού είναι στη φύση όλων των ανθρώπων να μη μπορούν να ζήσουν, χωρίς να αναπνέουν αέρα φυσικό και καθαρό, εκείνος έζησε τρεις ημέρες, χωρίς να αναπνέει τέτοιον αέρα;
Αλλά την έχουν έτοιμη την απάντηση οι Ιουδαίοι και λένε.Συνόδεψε τον Ιωνά η δύναμη του Θεού, καθώς κατέβαινε σπαράσσοντας προς τον άδη. Δηλαδή στο δούλο Του τον αγαπητό, στέλνοντας τη δύναμή Του ο Κύριος, του παρέχει τη δυνατότητα να ζήσει.και Αυτός ο Ιδιος δεν μπορεί άραγε να δώσει στον Εαυτό Του αυτή τη δύναμη; Εάν είναι πιστευτό το του Ιωνά, τότε είναι πιστευτό και το του Ιησού. Εάν το του Ιησού είναι απίστευτο, τότε και το του Ιωνά είναι απίστευτο. Για μένα βέβαια και τα δύο είναι πιστευτά. Διότι πιστεύω ότι και ο Ιωνάς διαφυλάχτηκε, αφού όλα είναι δυνατά στο Θεό (πρβλ. Ματθ. 19, 26), αλλά και ότι ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς (Α' Κορ. 15, 20 κ. α.). Και έχω πολλές μαρτυρίες για την Ανάσταση και από τις άγιες Γραφές και από όσα μέχρι σήμερα έχει ενεργήσει ο Αναστημένος Χριστός. Αυτός που ενώ κατέβηκε μονάχος στον άδη, ανέβηκε πολλαπλάσιος, συντροφευμένος από πολλούς άλλους. Διότι Εκείνος καταδέχτηκε να πεθάνει, για να αναστήσει πολλά σώματα πεθαμένων Αγίων (πρβλ. Ματθ. 27, 52).

ΙΘ' . Τρομοκρατήθηκε ο θάνατος, βλέποντας ένα νεκρό, που δεν έμοιαζε καθόλου στους άλλους νεκρούς, να έχει κατεβεί στον άδη και να μην είναι δεμένος με τα δεσμά με τα οποία ήταν δεμένοι όσοι βρίσκονταν εκεί. «Για ποιο λόγο, θυρωροί του άδη, μόλις τον είδατε ζαρώσατε από το φόβο σας;» (Πρβλ. Ιώβ 38, 17). Τι φόβος ασυνήθιστος είναι αυτός που σάς κυρίεψε; Εφυγε ο θάνατος και με τη φυγή του καταντροπιάστηκε για τη δειλία του. Ετρεχαν κοντά στον Κύριο οι άγιοι Προφήτες και ο Μωυσής ο νομοθέτης, ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Δαβίδ, ο Σαμουήλ και ο Ησαίας, καθώς και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος έδωσε κατά την επίγεια ζωή του μαρτυρία σε όλους γι Αυτόν και είπε.«Συ είσαι Αυτός που πρόκειται να έρθει η περιμένουμε κάποιον άλλο σαν λυτρωτή μας;» (Ματθ. 11, 3). Λυτρώθηκαν όλοι οι δίκαιοι που τους είχε καταπιεί ο θάνατος. Διότι έπρεπε Αυτός που προφητεύθηκε και κηρύχτηκε Βασιλιάς του ουρανού και της γης από τους δικαίους αυτούς και τους Προφήτες, Αυτός να γίνει και ο Λυτρωτής όλων αυτών των καλών και πιστών κηρύκων Του. Επειτα καθένας από τους δικαίους εκείνους έλεγε.«Που είναι, θάνατε, η νίκη σου, που είναι, άδη, το κεντρί σου;» (Α' Κορ. 15, 55). Μας λύτρωσε λοιπόν Αυτός, που νικώντας εσένα χάρισε τη νίκη και σε όλους εμάς.

Κ' . Ο προφήτης Ιωνάς όταν προσευχόταν και έλεγε μέσα από την κοιλιά του κήτους, «ικέτεψα τον Κύριο στη θλίψη μου» (Ιων. 2, 3) κ. τ. λ. «μέσα από την κοιλιά του άδη» (Ιων. 2, 3), λειτουργούσε σαν προτύπωση προφητική του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού. Και είναι βέβαιο ότι αυτά τα έλεγε βρισκόμενος μέσα στην κοιλιά του κήτους. Αλλά, ενώ βρισκόταν μέσα εκεί, λέει ότι βρίσκεται μέσα στον άδη. Ακριβώς γιατί προτύπωνε τον Χριστό που επρόκειτο να κατεβεί στον άδη. Υστερα, μετά από κάποια άλλα λόγια λέει, εκπροσωπώντας τον Χριστό και προφητεύοντας καθαρότατα.«Βυθίστηκε η κεφαλή μου στο χάσμα δύο βουνών» (Ιων. 2, 6). Και όμως ήταν στην κοιλιά του κήτους! Σε ποια βουνά λοιπόν είσαι χωμένος; Αλλά γνωρίζω, λέει, ότι αυτό, που τώρα ζω, το ζω σαν προφητική προτύπωση εκείνου που θα ζήσει Αυτός, ο Οποίος πρόκειται να ταφεί στο μνήμα το λαξευτό, στην πέτρα. Και όντας στη θάλασσα ο Ιωνάς λέει.«Κατέβηκα στη γη» (Ιων. 2, 7). Το λέει επειδή με το πάθημά του προτύπωνε προφητικά τον Χριστό που κατέβηκε στην καρδιά της γης (πρβλ. Ματθ. 12, 40).
Και επειδή προείδε τα σχετικά με τους Ιουδαίους, που προσπάθησαν να μεταπείσουν τους στρατιώτες να πούν ψέματα, ότι δήθεν έκλεψαν το σώμα Του οι μαθητές (πρβλ. Ματθ. 28, 13), λέει.«Αυτοί που προσκυνούν τα μάταια και τα ψευδή εμπράκτως παραιτήθηκαν από το να ζητούν το έλεος του Θεού» (Ιων. 2, 9). Διότι ήλθε Εκείνος που τους ελεούσε και σταυρώθηκε, δίνοντας το Αίμα Του το τίμιο για τους Ιουδαίους και τους Εθνικούς. Και μετά αναστήθηκε και εκείνοι είπαν, «πέστε τους ότι έκλεψαν το σώμα Του» (πρβλ. Ματθ. 28, 13), φανερώνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι «πραγματικά λατρεύουν την ψευτιά και την ατιμία» (Ιων. 2, 9). Για την Ανάστασή Του όμως αναφέρει και ο Ησαίας, λέγοντας.«Εκείνος που ανεβάζει από τη γη και ανασταίνει τον Ποιμένα των προβάτων, τον Μέγα» (πρβλ. Ησ. 63, 11. Εβρ. 13, 20). Πρόσθεσε, «τον Μέγα» για να μη θεωρηθεί ισότιμος με τους προηγούμενους ποιμένες.

ΚΑ' . Έχοντας λοιπόν εμείς τις προφητείες, ας είμαστε καλοστηριγμένοι στην πίστη. Ας πέφτουν όσοι πέφτουν εξαιτίας της απιστίας τους, αφού έτσι το θέλουν8. Εσύ όμως στηρίχτηκες πάνω στην πέτρα της πίστεως σχετικά με την Ανάσταση. Πρόσεξε να μη σε πείσει ποτέ αιρετικός να δεχτείς βλάσφημους λογισμούς για την Ανάσταση. Διότι μέχρι και σήμερα οι Μανιχαίοι λένε ότι είναι φανταστική και ψεύτικη η Ανάσταση του Σωτήρα και δεν ακούνε τον Παύλο που γράφει.«Εκείνος που γεννήθηκε από το γένος του Δαβίδ κατά σάρκα» (Ρωμ. 1, 3). Και παρακάτω.«Αναστήθηκε εκ νεκρών Αυτός, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριός μας» (Ρωμ. 1, 4). Και πάλι αλλού αποτείνεται προς τους ίδιους και τους λέει.«Μην πείς μέσα στην καρδιά σου ποιος θα ανεβεί στον ουρανό» (Ρωμ. 10, 6 και πρβλ. Παρμ. 30, 4) «η ποιος θα κατεβεί στην άβυσσο, για να ανεβάσει δηλαδή τον Χριστό από τους νεκρούς» (Ρωμ. 10, 7).
Αλλά και αλλού έχει γράψει παρόμοια, για να μας ασφαλίσει από την απιστία.«Να θυμάσαι ότι ο Ιησούς Χριστός είναι αναστημένος από τους νεκρούς» (Β' Τιμ. 2, 8). Και πάλι.«Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τότε είναι χωρίς νόημα το κήρυγμά μας και η πίστη μας έχει χάσει το ουσιαστικότερο περιεχόμενό της. Θα θεωρηθούμε δε και ψευδομάρτυρες του Θεού, επειδή δώσαμε μαρτυρία ότι ανέστησε τον Χριστό, ενώ δεν Τον ανέστησε» (Α' Κορ. 15, 14-15). Και παρακάτω λέει.«Ο Χριστός όμως πραγματικά αναστήθηκε εκ νεκρών, η απαρχή όσων έχουν πεθάνει» (Α' Κορ. 15, 20). Και φανερώθηκε στον Κηφά και έπειτα στους δώδεκα Μαθητές (Α' Κορ. 15, 5). Αν λοιπόν δεν πιστεύεις τον ένα μάρτυρα, έχεις δώδεκα μάρτυρες! Αλλά εμφανίστηκε μια άλλη φορά και «σε άλλους περισσότερους από πεντακόσιους αδελφούς» (Α' Κορ. 15, 6). Αν δεν μπορούν να πιστέψουν τους δώδεκα, τότε ας παραδεχτούν τη μαρτυρία των πεντακοσίων. «Μετά φανερώθηκε στον Ιάκωβο» (Α' Κορ. 15, 7), που ήταν αδελφός Του και πρώτος επίσκοπος της παροικίας αυτής. Σε έναν τέτοιο επίσκοπο, που είδε άμεσα, προσωπικά και πραγματικά τον Ιησού Χριστό αναστημένο, εσύ ο μαθητής του, μην απιστήσεις. Μήπως όμως υποστηρίζεις ότι ο αδελφός Του ο Ιάκωβος Του χαρίστηκε και μας έδωσε αβάσιμη μαρτυρία για την Ανάστασή Του; Ακου λοιπόν.«Τελευταία εμφανίστηκε και σε μένα» (πρβλ. Α' Κορ. 15, 8), στον Παύλο, τον εχθρό Του. Ποια τώρα μαρτυρία, όταν δίνεται από εχθρό για τέτοιο θέμα, θεωρείται αμφίβολη; «Εγώ που ήμουν πριν διώκτης Του, τώρα σάς φέρνω την καλή αγγελία της Αναστάσεως».

ΚΒ' . Πολλοί είναι οι μάρτυρες της Αναστάσεως του Σωτήρα. Η νύχτα και το φως το πανσέληνο, διότι ήταν η δεκάτη έκτη νύχτα και το φεγγάρι ήταν ολόγιομο. Η ταφόπετρα που δέχτηκε τον Κύριο κάτω από τη σκέπη της και ο λαξευτός βράχος που θα εναντιωθεί και θα ξεμπροστίσει τους Ιουδαίους, διότι αυτός είδε τον Κύριο. Ο λίθος που κύλισαν τότε μπροστά στο μνήμα, ο οποίος βρίσκεται εκεί και μέχρι σήμερα μαρτυρεί την Ανάσταση. Οι Αγγελοι του Θεού που ήταν παρόντες, έδωσαν και αυτοί μαρτυρία για την Ανάσταση του Μονογενούς. Ο Πέτρος, ο Ιωάννης, ο Θωμάς και όλοι οι άλλοι Απόστολοι, από τους οποίους μερικοί έτρεξαν στο μνήμα και είδαν τα σάβανα της ταφής, με τα οποία τον είχαν τυλίξει προηγουμένως, να βρίσκονται μέσα στον τάφο μετά την Ανάσταση, ενώ άλλοι ψηλάφησαν τα χέρια Του και τα πόδια Του (πρβλ. Λουκ. 24, 39) και είδαν τα σημάδια από τα καρφιά (πρβλ. Ιωάν. 20, 25). Ολοι όμως απόλαυσαν το σωτήριο φύσημα και καταξιώθηκαν να συγχωρούν αμαρτίες με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Και οι γυναίκες που κράτησαν τα πόδια Του, όταν τους εμφανίστηκε, που έζησαν το μέγεθος του σεισμού και είδαν τη λάμψη του Αγγέλου, ο οποίος παρευρισκόταν εκεί, είναι κι αυτές μάρτυρες της Αναστάσεως. Αλλά και τα σάβανα που φορούσε (πρβλ. Λουκ. 24, 12), τα οποία τα άφησε εκεί καθώς αναστήθηκε είναι μάρτυρες της Αναστάσεως. Οι στρατιώτες και τα αργύρια που δόθηκαν. Ο τόπος αυτός, που ακόμα και τώρα μπορεί κανείς να τον δεί, και ο άγιος αυτός Ναός που οικοδομήθηκε από τη φιλόχριστη προαίρεση εκείνου του αξιομακάριστου Βασιλιά Κωνσταντίνου και που, όπως και τώρα τον βλέπεις, έχει τόσο θαυμάσια διακοσμηθεί.

ΚΓ' . Μαρτυρεί την Ανάσταση του Ιησού και η Ταβιθά, που αναστήθηκε από τους νεκρούς στο Ονομά Του (πρβλ. Πράξ. 9, 40). Πως λοιπόν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι ο Χριστός αναστήθηκε, αφού ακόμα και το Ονομά Του ανέστησε νεκρούς; Μαρτυρεί την Ανάσταση του Ιησού και η θάλασσα, όπως και προηγουμένως άκουσες. Το μαρτυρεί και η άγρα των ψαριών και η ανθρακιά, που ήταν αναμμένη στην ακρογιαλιά και το ψάρι που έβαλαν πάνω της να ψηθεί. Το μαρτυρεί και ο Πέτρος, αυτός που την ώρα του πάθους Τον είχε αρνηθεί, μετά όμως, τρεις φορές ομολόγησε την αφοσίωσή του και διατάχτηκε να ποιμαίνει τα νοητά πρόβατα (πρβλ. Ιωάν. 21, 16). Υπάρχει μέχρι σήμερα ο Ελαιώνας που μέχρι τώρα δείχνει στους πιστούς, όχι μόνο Αυτόν που ανέβηκε πάνω στις νεφέλες, αλλά και την πύλη της ανόδου, την ουράνια. Διότι είναι γνωστό πως από τον ουρανό κατέβηκε στη Βηθλεέμ και από το όρος των Ελαιών ανέβηκε στους ουρανούς. Από τη Βηθλεέμ άρχισε τους αγώνες, για χάρη των ανθρώπων και εδώ στεφανώθηκε για τους αγώνες αυτούς. Έχεις λοιπόν πολλούς μάρτυρες. Έχεις τον τόπο αυτό της Αναστάσεως, έχεις και τον τόπο της Αναλήψεως, που βρίσκεται ανατολικά μας. Έχεις μάρτυρες τους Αγγέλους, που έδωσαν τη μαρτυρία τους εκεί και τη νεφέλη πάνω στην οποία αναλήφθηκε. Έχεις ακόμα και τους Μαθητές που γύρισαν από εκεί, μετά την Ανάληψη.

ΚΔ' . Η συνέχεια τώρα της διδασκαλίας της πίστεώς μας με παρακινεί να μιλήσω σχετικά με την Ανάληψη του Κυρίου. Αλλά η Χάρη του Θεού οικονόμησε να ακούσεις πλήρη τη διδαχή χθες που ήταν Κυριακή -όσο μπορούσε βέβαια να την παρουσιάσει η δική μου αδυναμία- στη Σύναξη που είχαμε, κατ οικονομία της θείας Χάριτος, πάνω στα αναγνώσματα της ακολουθίας, η οποία περιείχε τα σχετικά με την άνοδο του Σωτήρα μας στους ουρανούς. Όσα λέγονταν ήταν για όλους, για το πλήθος όλο των πιστών, αλλά όμως ιδιαίτερα και για σένα που είσαι Κατηχούμενος. Εκείνο που έχει σημασία είναι το κατά πόσο πρόσεχες σ αυτά που είπαμε χθες. Είναι βέβαιο ότι γνωρίζεις πως το Σύμβολο της Πίστεως, σ ένα από τα άρθρα του, σε διδάσκει να πιστεύεις στον Κύριο που αναστήθηκε την τρίτη ημέρα και ανέβηκε στους ουρανούς και κάθισε στα δεξιά του Πατέρα. Νομίζω λοιπόν πως θα θυμάσαι πολύ καλά όσα είπαμε. Παρά ταύτα, σύντομα και επιγραμματικά και τώρα θα σου θυμίσω όσα είχαμε πεί. Να θυμάσαι το χωρίο των Ψαλμών που λέει με σαφήνεια.«Ανέβηκε ο Θεός στον ουρανό μέσω αλαλαγμών» (Ψαλμ. 46, 6). Να θυμάσαι ότι και οι θείες Δυνάμεις των Αγγέλων έλεγαν η μια στην άλλη.«Ανοίξτε τις πύλες, ω άρχοντες» (Ψαλμ. 23, 7) κ. τ. λ. Να θυμάσαι ακόμα και τον Ψαλμό που λέει.«Ανέβηκε ψηλά και αιχμαλώτισε πλήθος αιχμαλώτων» (πρβλ. Ψαλμ. 67, 19. Εφεσ. 4, 8). Να θυμάσαι και τον Προφήτη που είπε για τον Κύριο.«Αυτός που έχει ετοιμάσει την ανάβασή Του στον ουρανό» (Αμ. 9, 6) και όλα τα άλλα που είπαμε χθές, για να απαντήσουμε στις αντιρρήσεις των Ιουδαίων.

ΚΕ' . Όταν λοιπόν αντιδρούν και παρουσιάζουν την ανάβαση του Σωτήρα στους ουρανούς σαν πράγμα αδύνατο, να θυμάσαι όσα έχουν λεχθεί για τη μετάθεση του προφήτη Αββακούμ. Αν τον Αββακούμ τον μετέφερε Άγγελος από την Ιουδαία στη Βαβυλώνα, κρατώντας τον από τα μαλλιά της κεφαλής του (πρβλ. Δαν. Βηλ 36), πολύ περισσότερο ο Δεσπότης των Προφητών και των Αγγέλων είχε τη δυνατότητα να κάνει την άνοδό Του προς τον ουρανό από το Ορος των Ελαιών, ανεβασμένος στη νεφέλη, με τη δική Του δύναμη. Οταν όμως κάνεις αυτές τις συσχετίσεις, να παρουσιάζεις όσα θαυμαστά στοιχεία είναι όμοια και στις δύο περιπτώσεις, αλλά να προσέχεις και να τονίζεις με έμφαση όσα στοιχεία φανερώνουν την υπεροχή του Δεσπότη, στον Οποίο οφείλονται τα θαύματα9. Διότι αυτούς κάποιος άλλος τους βαστούσε, ο Κύριος όμως βαστάζει τα πάντα. Να θυμάσαι ότι τον Ενώχ τον μετέθεσε ο Θεός, ενώ ο Ιησούς αναλήφθηκε μόνος Του, αυτοδύναμα. Να θυμάσαι όσα είπαμε χθές περί του Ηλία, ότι ο Ηλίας δηλαδή αναλήφθηκε με πύρινο άρμα (πρβλ. Δ' Βασ. 2, 11), ενώ το άρμα με το οποίο αναλήφθηκε ο Χριστός δεν ήταν τέτοιο, αλλά το αποτελούσαν άπειρες στρατιές ουρανίων Δυνάμεων, που Τον συνόδευαν δοξολογώντας Τον (πρβλ. Ψαλμ. 67, 18). Και ακόμα να παρατηρείς ότι ο Ηλίας αναλήφθηκε προς τα ανατολικά του Ιορδάνη, ενώ ο Χριστός προς τα ανατολικά του χειμάρρου των Κέδρων. Και ότι «ο Ηλίας έφτασε μέχρι τον ουρανό» (Δ' Βασ. 2, 11), ενώ ο Ιησούς έφτασε «μέσα στον ουρανό και πάνω από τον ουρανό» (Μάρκ. 16, 9. Πρβλ. Πράξ. 1, 11). Μια άλλη διαφορά είναι ότι ο μεν Ηλίας είπε στο μαθητή του πως «το Πνεύμα το Άγιο θα χαρίσει τα διπλά χαρίσματα» (πρβλ. Δ' Βασ. 2, 9), από όσα είχε ο ίδιος ο προφήτης Ηλίας. Ενώ ο Χριστός έδωσε στους Μαθητές Του τη δυνατότητα να λάβουν σε τέτοια πληρότητα το Άγιο Πνεύμα, ώστε, όχι μόνο να είναι οι ίδιοι γεμάτοι από Αυτό, αλλά με την επίθεση και μόνο των χεριών τους, να μεταδίδουν το Άγιο Πνεύμα σε όσους πιστεύουν (πρβλ. Πράξ. 8, 17-18).

ΚΣΤ' . Και όταν μ αυτά τα επιχειρήματα παλέψεις προς τους Ιουδαίους, όταν νικήσεις, προβάλλοντας μαρτυρίες παρόμοιας σπουδαιότητας προς τις δικές τους, τότε να έλθεις πια στις μαρτυρίες που δείχνουν την υπεροχή της δόξας του Σωτήρα, ότι δηλαδή αυτοί είναι δούλοι, ενώ Εκείνος είναι Υιος του Θεού. Ένας τρόπος για να παρουσιάσεις αυτή την υπεροχή είναι να τους θυμίσεις ότι ο δούλος του Χριστού αρπάχτηκε μέχρι τον τρίτο ουρανό (πρβλ. Β' Κορ. 12, 2). Αν ο Ηλίας τώρα έφτασε μέχρι τον πρώτο και ο Παύλος ως τον τρίτο ουρανό (πρβλ. Β' Κορ. 12, 2), ο Χριστός έχει βέβαια αξιωθεί να απολαύσει μεγαλύτερη τιμή από εκείνους. Μη ντρέπεσαι να τονίσεις αυτά που αφορούν τους Αποστόλους. Δεν είναι κατώτεροι αυτοί από τον Μωυσή, ούτε έρχονται δεύτεροι, μετά από τους Προφήτες. Αλλά είναι καλοί ανάμεσα στους καλούς και ακόμα καλύτεροι από τους καλούς. Διότι ο Ηλίας μπορεί να αναλήφθηκε στον ουρανό, αλλά ο Πέτρος έχει τα κλειδιά της Βασιλείας των ουρανών, αφού είναι εκείνος που άκουσε από τον Κύριο.«Όσα λύσεις στη γη, θα είναι λυμένα και στον ουρανό» (πρβλ. Ματθ. 16, 19). Ο Ηλίας έφτασε μέχρι τον ουρανό μόνο, ο Παύλος όμως στον ουρανό και στον Παράδεισο -διότι έπρεπε οι Μαθητές του Ιησού να πάρουν μεγαλύτερη Χάρη- «και άκουσε ανέκφραστα λόγια, τα οποία δεν επιτρέπεται να τα επαναλάβει ο άνθρωπος που τα άκουσε σε άλλο άνθρωπο» (Β' Κορ. 12, 4). Κατέβηκε όμως ο Παύλος από εκεί πάλι, όχι γιατί ήταν ανάξιος να παραμείνει στον τρίτο ουρανό, αλλά, αφού έζησε εκεί όσα είναι πάνω από την ανθρώπινη δύναμη, κατέβηκε φορτωμένος με μια τέτοια τιμή, δηλαδή να κηρύξει τον Χριστό και να πεθάνει γι Αυτόν, ώστε να λάβει και το στεφάνι του μαρτυρίου. Παρέλειψα βέβαια τώρα τα υπόλοιπα, τα οποία κυρίως είχαν συγκροτήσει τη χθεσινή Κυριακάτικη Σύναξη. Αλλά για τους συνετούς ακροατές είναι αρκετή και μόνο η υπενθύμιση ορισμένων στοιχείων, για να ολοκληρώσουν μέσα τους τη σωστή αντίληψη των πραγμάτων.

ΚΖ' . Φέρε στο νού σου και όσα έχω πεί πολλές φορές για το ότι «ο Υιος κάθισε στα δεξιά του Πατέρα» (πρβλ. Ψαλμ. 109, 1. Ματθ. 22, 44), για να συνεχίσουμε έτσι την ανάλυση του «Πιστεύω» μας που λέει.«Και ανέβηκε στους ουρανούς και κάθισε στα δεξιά του Πατέρα». Δεν πρέπει και δεν είναι ανάγκη καμιά, να εξετάσουμε εξεζητημένα το πως είναι ο θρόνος που κάθεται ο Υιός δεξιά του Πατέρα, διότι είναι κάτι το ακατάληπτο. Ούτε πάλι να ανεχόμαστε αυτούς που κακώς λένε ότι μετά τη Σταύρωση και την Ανάσταση και την άνοδό Του στον ουρανό, άρχισε να κάθεται στα δεξιά του Πατέρα ο Υιός. Διότι δεν πήρε το θρόνο επειδή προόδευσε, αλλά το θρόνο τον είχε και τον έχει «αίδια» και μαζί με την άναρχη και προαιώνια ύπαρξή Του. Αυτόν το θρόνο10, πριν να γίνει ακόμα η ένσαρκη παρουσία του Σωτήρα, τον είχε δεί ο προφήτης Ησαίας και είπε.«Είδα τον Κύριο να κάθεται σε θρόνο υψηλό και υπερυψωμένο» (Ησ. 6, 1) κ. τ. λ. Τον Θεό-Πατέρα, όπως ξέρουμε, «κανείς δεν Τον είδε ποτέ» (πρβλ. Ιωάν. 1, 18). Αυτός λοιπόν που εμφανίστηκε στον Προφήτη ήταν ο Υιος. Και ο Ψαλμωδός λέει.«Έτοιμος ήταν ο θρόνος Σου από τότε. Πριν την άναρχη αιωνιότητα, Συ υπάρχεις» (Ψαλμ. 92, 2). Αλλά όμως, αν και υπάρχουν πολλές μαρτυρίες γι αυτό το θέμα, επειδή προχώρησε η ώρα, θα αρκεστούμε μόνο σ αυτές.

ΚΗ' . Τώρα λοιπόν πρέπει να σάς αναφέρω λίγα, από εκείνα τα πολλά που έχουν λεχθεί, για το ότι ο Υιος κάθεται στα δεξιά του Πατέρα. Πρώτα-πρώτα ο εκατοστός ένατος Ψαλμός λέει με σαφήνεια.«Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο στα πόδια σου» (Ψαλμ. 109, 1. Ματθ. 22, 44). Επικυρώνοντας δε ο Σωτήρας μας αυτά τα λόγια του Ψαλμού, λέει στα Ιερά Ευαγγέλια ότι ο Δαβίδ δεν τα είπε, μονάχος του, αλλά από έμπνευση του Αγίου Πνεύματος.«Πως λοιπόν ο Δαβίδ, εμπνευσμένος από το Αγιο Πνεύμα, Τον ονομάζει Κύριο και λέει, είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε στα δεξιά μου;» κ. τ. λ. (Ματθ. 22, 43-44). Και πάλι στις Πράξεις των Αποστόλων, την ημέρα της Πεντηκοστής «όταν σηκώθηκε ο Πέτρος μαζί με τους Ενδεκα» (Πράξ. 2, 14) και συνομιλούσε με τους Ισραηλίτες, αυτή τη μαρτυρία, που βρίσκεται στον εκατοστό ένατο Ψαλμό, ανέφερε αυτήν ακριβώς την ίδια, όμοια και απαράλλακτα.

ΚΘ' . Ας αναφέρουμε όμως μερικές μαρτυρίες ακόμα για το ίδιο θέμα, ότι δηλαδή ο Υιος κάθεται στα δεξιά του Πατέρα. Λοιπόν βρίσκουμε στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο.«Αλλά σάς λέω ότι από τώρα θα δείτε τον Υιό του ανθρώπου να κάθεται στα δεξιά του Παντοδύναμου Θεού-Πατέρα» (Ματθ. 26, 64). Παρόμοια μ αυτά μας λέει και ο απόστολος Πέτρος, γράφοντας.«Δια της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού, ο Οποίος πήγε στον ουρανό και είναι στα δεξιά του Θεού» (Α' Πέτρ. 3, 21-22). Και ο απόστολος Παύλος στην Επιστολή που έγραψε προς τους Ρωμαίους, λέει.«Ο Χριστός είναι Εκείνος που πέθανε, μάλλον δε αναστήθηκε, ο Οποίος είναι στα δεξιά του Θεού» (Ρωμ. 8, 34). Στην Επιστολή του επίσης προς τους Εφεσίους είπε.«Σύμφωνα με την ενέργεια της ισχυρής δυνάμεώς Του, την οποία έδειξε ενεργό στον Χριστό, όταν Τον ανέστησε από τους νεκρούς και Τον θρόνιασε στα δεξιά Του» κ. τ. λ. (Εφεσ. 1, 19-20). Και τους Κολασσαείς έτσι τους δίδαξε.«Αν λοιπόν έχετε αναστηθεί μαζί με τον Χριστό, να ζητάτε τα άνω, όπου ο Χριστός κάθεται στα δεξιά του Θεού» (πρβλ. Κολ. 3, 1). Στην Επιστολή του δε προς τους Εβραίους λέει.«Αφού έκανε καθαρισμό των αμαρτιών μας, κάθισε στα δεξιά της Μεγαλοσύνης, στα ύψη» (Εβρ. 1, 3). Και πάλι σε άλλο σημείο.«Σε ποιόν όμως από τους Αγγέλους είπε ποτέ ο Θεός, κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο στα πόδια σου;» (Εβρ. 1, 13. Ψαλμ. 109, 1). Και πάλι.«Ο Χριστός όμως πρόσφερε μία θυσία για τις αμαρτίες όλων μας, για πάντα σ όλους τους αιώνες και κάθισε στα δεξιά του Θεού και περιμένει στο εξής, μέχρι να γίνουν οι εχθροί υποπόδιο στα πόδια Του» (Εβρ. 10, 12-13). Και αλλού.«Εχοντας τα μάτια μας προσηλωμένα προς τον αρχηγό και τελειωτή της πίστεώς μας, τον Ιησού, ο Οποίος προκειμένου να χαρεί τη σωτηρία μας, υπέμεινε Σταυρό και αφού καταφρόνησε την αισχύνη, κάθισε στα δεξιά του θρόνου του Θεού» (Εβρ. 12, 2).

Λ' . Υπάρχουν βέβαια και άλλες μαρτυρίες που μαρτυρούν ότι ο θρόνος του Μονογενούς Υιού είναι στα δεξιά του Θεού-Πατέρα, αλλά προς το παρόν ας είναι αρκετές αυτές, αφού πάλι σάς υπενθυμίσω αυτό που σάς είπα και προηγουμένως, ότι δηλαδή δεν πήρε την αξία να καθίσει σ αυτόν το θρόνο, μετά την ένσαρκη παρουσία Του ο Μονογενής Υιος του Θεού και Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, αλλά πάντοτε, προ πάντων των αιώνων, κατείχε αυτή τη θέση, στα δεξιά του Πατέρα.
Και είθε λοιπόν Αυτός ο Θεός, ο Πατέρας του Χριστού και ο Κύριός μας, Ιησούς Χριστός, Αυτός που κατέβηκε στη γη και ανέβηκε πάλι στον ουρανό (πρβλ. Εφεσ. 4, 10) και κάθεται στο θρόνο μαζί με τον Πατέρα, να φυλάξει τις ψυχές σας, ώστε να διατηρήσετε αδιάσειστη και αναλλοίωτη την ελπίδα σας στον Αναστημένο Χριστό. Αυτός, είθε να συναναστήσει και σάς από τη νέκρα των αμαρτημάτων, να σάς χαρίσει την επουράνια Βασιλεία Του, να σάς καταξιώσει να αρπαγείτε μέσα σε νεφέλες προς προϋπάντηση του Κυρίου στον αέρα (πρβλ. Α' Θεσ. 4, 17), τον κατάλληλο καιρό. Και μέχρι να έρθει ο καιρός εκείνος, της Δεύτερης ένδοξης Παρουσίας Του, είθε να γράψει τα ονόματα όλων στο βιβλίο των σωσμένων και αφού τα γράψει, να μην τα σβήσει ποτέ πια. Διότι πολλών τα ονόματα σβήνονται, αυτών βέβαια που αφήνουν την ορθή πίστη (πρβλ. Ψαλμ. 68, 29. Αποκ. 3, 5). Να δώσει δε σ όλους σας το φωτισμό να πιστεύετε σ Εκείνον που αναστήθηκε και να περιμένετε ότι Αυτός που ανέβηκε, θα έρθει πάλι. Θα έρθει όμως, όχι από τη γη -πρόσεξε να ασφαλίσεις τον εαυτό σου από τους πλάνους που πρόκειται να έρθουν μελλοντικά. Να περιμένετε Αυτόν που κάθεται άνω και συγχρόνως είναι παρών εδώ, μαζί με μας, ο Οποίος βλέπει του καθενός την τάξη και τη σταθερότητα της πίστεως (πρβλ. Κολ. 2, 5). Μη νομίσεις δηλαδή, ότι, επειδή τώρα δεν είναι παρών με το σώμα, δεν είναι και με το πνεύμα11. Εδώ είναι ανάμεσά μας και ακούει όσα λέγονται γι Αυτόν και βλέπει όσα εσύ σκέπτεσαι, και γνωρίζει πολύ καλά όλες -και τις πιο κρυφές επιθυμίες σου- και ερευνάει τα βάθη της καρδιάς σου (πρβλ. Ψαλμ. 7, 10. Αποκ. 2, 23). Αυτός που είναι και τώρα έτοιμος εκείνους που πλησιάζουν στο Βάπτισμα και όλους εσάς να σάς οδηγήσει στον Πατέρα με το Αγιό Του Πνεύμα και να πεί.«Να, εδώ είμαι εγώ και τα παιδιά, που μου έδωσε ο Θεός» (Ησ. 8, 18). Σ Αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1.Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός χαρακτηρίζεται ως «ελεύθερος εν νεκροίς» με δύο έννοιες.α) αδέσμευτος από τα δεσμά, τα οριστικά, του θανάτου, με τα οποία κάθε νεκρός μεταπτωτικός άνθρωπος κατέληγε στην Κόλαση, στον Αδη και β) διότι, ως «κυριεύων ζώντων και νεκρών», αφέθηκε να νικήσει μόνος το διάβολο και το θάνατο και να πάρει από τα χέρια τους, αυτούς που δέχτηκαν το κήρυγμα και τη σωτηρία που τους πρόσφερε.
2. Συχνά, στα Πατερικά κείμενα, βλέπουμε αυτή την τάση των αγίων Πατέρων και Εκκλησιαστικών συγγραφέων στο να βρίσκουν τέτοιες αντιστοιχίες. Είναι μια μυστική προσέγγιση που και τότε που φαίνεται ότι δεν έχει την επικουρία του κριτικού λόγου και της επιστημονικής ιστορικής μαρτυρίας, μας δίνει την αίσθηση μιας υπερβατικής πραγματικότητας, εντεταγμένης στο σχέδιο και στο Μυστήριο της θείας Οικονομίας.
3. Ταφή και όχι καύση ακολουθεί το θάνατο του ανθρώπου. Η πίστη στη «μετά σώματος» ανάσταση του ανθρώπου δεν μπορεί ποτέ να δεχθεί την καύση του σώματος, παρά τις εκάστοτε προβαλλόμενες σκοπιμότητες.
4. Είναι δύο διαφορετικά επίπεδα, πραγματικά και τα δύο, αλλά στο ένα λειτουργεί ο άνθρωπος και στο άλλο ο Θεός. Η προσδοκία τους ήταν να εκδηλώσουν τη λατρεία τους στο Νεκρό. Ο Ιησούς όμως ήδη είχε αναστηθεί. Το ίδιο συμβαίνει και κατά την κλιμάκωση της πνευματικής ζωής μας. Τρέφουμε προσδοκίες με βάση το επίπεδο, στο οποίο βρισκόμαστε, αλλά ο Θεός μας αξιώνει να λάβουμε δώρα υψηλότερης στάθμης, κάθε φορά που δεν φειδωλευόμαστε σε αγαθή προαίρεση και σε ορθές ενέργειες.
5. Η χαρά είναι παράγωγο βίωμα της συνδρομής των καταστάσεων που βιώνει ο άνθρωπος μέσα στο πλαίσιο της Αγάπης, της Ελευθερίας και της Ειρήνης. Ο φόβος είναι διφυής.α) Η στείρα αμυντική συρρίκνωση του συναισθηματικού κόσμου μπροστά στον κίνδυνο η την απειλή της ύπαρξης. Και β) Η έκσταση και η έκπληξη στην αίσθηση του υπερβατικού. Το πρώτο είδος του φόβου αισθάνθηκαν οι στρατιώτες της φρουράς του Μνήματος και το δεύτερο οι Μυροφόρες. Το πρώτο είδος δεν είναι συμβατό με τη χαρά.
6. Εμμεση ελεγκτική ειρωνεία του ισχυρού φύλου, του καταξιωμένου να είναι φορέας και της ιερωσύνης, και ανάδειξη των ιδιαιτέρων χαρισμάτων που πήραν οι εκπρόσωποι του ασθενούς φύλου, χάρη στη λατρευτική αφοσίωσή τους στον «κατ όψιν» εκμηδενισμένο Ιησού.
7. Η αλήθεια έχει αυτή τη δύναμη.να αναδεικνύει αυτούς που τη δέχονται και την ομολογούν και να χαντακώνει εκείνους που νομίζουν ότι μπορούν η θέλουν να τη χαντακώσουν. Στη σκέψη του αγίου διδασκάλου, έχουμε το παράδειγμα των στρατιωτών που συκοφάντησαν την Ανάσταση και των Μαθητών που την κήρυξαν.
8. Ο άγιος Διδάσκαλος δεν βιώνει σκληρά συναισθήματα για τους άπιστους, αλλά προσπαθεί να περισώσει προληπτικά τους Κατηχούμενους από την ενδεχόμενη επήρεια εκείνων που θεληματικά παραμένουν στο χώρο της απιστίας. Πιθανόν να είναι μια έμμεση αναφορά στο της Αποκαλύψεως.«ο αδικών αδικησάτω έτι» (Αποκ. 22, 11). Βλέπουμε πόσο συντονισμένοι είναι οι Αγιοι με τον Κύριο στο σεβασμό της ελευθερίας του ανθρώπου.
9. Βαθύς ψυχολόγος και παιδαγωγός ο Αγιος κάνει αυτή την υπόδειξη για να βοηθήσει τους Κατηχούμενους να αποφύγουν ένα λάθος ανθρώπινο και συχνό. Πρόκειται για την «κατ όψιν» κρίση και για τη σύγκριση «εξ αναλογίας». Εντυπωσιαζόμαστε από την ομοιότητα των εξωτερικών χαρακτηριστικών και λησμονούμε η αδυνατούμε να βρούμε τις εσώτερες διαφορές. Και δυστυχώς αυτό δεν το παθαίνουμε μόνο στις ανθρώπινες διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά και σε αντιλήψεις γεγονότων η καταστάσεων στις οποίες έχει παρεμβληθεί και θεϊκή παρέμβαση, με αποτέλεσμα να σμικρύνουμε τον Θεό και να διογκώνουμε τον άνθρωπο!
10. Ο Αγιος και πάλι μας φέρνει μπροστά σε μια ψυχική αδυναμία του παλαιού ανθρώπου.να καταγίνεται με τα «περί την ουσίαν» και να χάνει την ουσία. Σημασία δεν έχει το πως είναι ο θρόνος, και αν ακόμη υπάρχει θρόνος, αλλά το να μάθουμε ότι, κάτω απ αυτή την ανθρωποπαθή έκφραση, που μας παραπέμπει σε εικόνες ζωής επίγειου μονάρχη, κρύβεται το Χριστολογικό δόγμα της ισότιμης αϊδιότητας του Θεού Λόγου προς τον Θεό-Πατέρα και ότι αυτή η αϊδιότητα χαρακτηρίζει και το θεανδρικό Πρόσωπο του Ιησού Χριστού και, κατά χαρισματική μέθεξη, δίνεται και στον «εν Χριστώ» θεωμένο άνθρωπο ως αιώνια ζωή.
11. Στο μεταπτωτικό και μη αναγεννημένο άνθρωπο, η αντίληψη του υπαρκτού είναι σχετικώς ανάλογη με τη λειτουργία των αισθητηρίων. Στο θεούμενο, η αντίληψη του υπαρκτού σχετίζεται με την πνευματική αίσθηση που του χαρίζουν οι άκτιστες ενέργειες «της Τριαδικής εν Μονάδι» Θεότητας. Προσγειωμένος ψυχολόγος ο Διδάσκαλος-Κατηχητής προασφαλίζει τους μαθητές του από μια ενδεχόμενη παγίδευσή τους, στο να ζουν με αίσθημα απουσίας του Θεού.
Δυστυχώς, συμβαίνει και το βλάσφημο ολίσθημα πολλών από μας, οι οποίοι, μέσα στο Ιερό Βήμα, ζούμε με ενέργειες και δραστηριότητες που δίνουν την εντύπωση ότι δεν έχουμε αίσθηση της παρουσίας του Κυρίου. Η είσοδος μη ιερωμένων ανθρώπων στο Άγιο Βήμα έχει ιεροκανονικά απαγορευθεί και για άλλους λόγους, αλλά και για τον τόσο σημαντικό αυτό λόγο.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.imkby.gr/greek/sarakosti/easter/kirilou_1.htm

 Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

Tweet

Share on Facebook