Τις ο σώσας τον Πόντον από της ψώρας του καθολικισμού

ΤΙΣ Ο ΣΩΣΑΣ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟΝ ΑΠΟ ΤΗΣ ΨΩΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟΥ

Από το καταπληκτικό βιβλίο του Γεωργίου Θ. Κανδηλάπτη «Ποντιακά Ιστορικά Ανάλεκτα» του εκδοτικού οίκου των αδελφών Κυριακίδη.

«Ημείς οι αναμασσώμενοι τα αντικειμενικά και υποκεμενικά της Εσπερίας και δια τούτου περιφρονούντες αλαζωνικώς τους αοιδήμους εκείνους διδασκάλους, οίτινες υπό τας θαρσαλέας πτέρυγας της Εκκλησίας διεφύλαξαν και παρέδωκαν εις ημάς την πολυτίμητον κιβωτόν της Ελληνικής παιδείας πεσόντες προσκυνήσωμεν την ιεράν αυτών κόνιν».
                                                                       

Φίλιππος Ιωάννου
(Εκ των πρώτων καθηγητών του Εθν. Πανεπιστημίου)

     Μετά την κατάλυσιν του Βυζαντινού και Κομνηνείου κράτους μίσθρανα τυφλά όργανα της Ευρώπης, ενίοτε δε ως μη ώφειλε, και Έλληνες επωφελούμενοι την πάγκοινον δυστυχίαν του πολύπαθους ημών Γένους δεν έπαυσαν αντί τεμαχίου άρτου ή πινακίου φακής και ολίγων χρυσών κερματίων γράφοντες πολλά εις βάρος του Γένους ημών και την πατρίδα ημών ως ευτελώς βαρβαρωθείσαν, και πρόσφορον προς παν ό,τι η Ευρώπη κρίνει αρεστόν προς σποράν.

  Η εκκλησία του Πάπα, η πάντοτε υπούλως την αδύνατον χορδήν της λειτουργίας του Γένους ημών παρακολουθούσα προς εκμετάλλευσιν των καταχθονίων σκοπών αυτής διήνοιξε και τότε τους οφθαλμούς της πονηριάς αυτής και προβατόλυκοι απόστολοι των Ευρωπαίων υπό το πρόσχυμα των προστατών κατέλυσαν την ωραίαν μας πατρίδα προς σποράν ζιζανίων και υπεξαίρεσιν παντός ό,τι τιμαλφούς.

  Τοιούτους προβατόλυκους, λέγω απέστειλλε και ο Ποντίφηξ τους ιεραποστόλους του, τους εικονικώτατα εν «περιπλανωμένο Ιουδαίω» διαζωγραφιζομένους Ιησουϊτας, ως δήθεν παραμυθείς του Γένους, αλλά κυρίως ως διδασκάλους του αλαθήτου του Πάπα. εις τον Πόντον τότε και ιδίως εις την περίκλυτον πατρίδα του Βησσαρίωνος, την Τραπεζούντα, εισήλθων τότε ικανοί καθολικοί εκ του εν λόγο τάγματος, οίτινες και διεσπάρησαν τήδε κακείσε σπείροντες τα ιοβόλα αυτών βέλη.

  Κατ' εκείνους τους χρόνους διδάσκαλος της Ελληνίδος και Λατινίδος διαλέκτου εν τη Γεραρά του Γένους, εν τη εν Ξηροκρήνη Μεγ. Σχολή ως και διευθυντής αυτής ήτο ο επιφανής Σεβαστός Κυνηνίτης ο εκ Χότζ (Κυνήνων) της Τραπεζούντος, εις εκ των ολίγων δακτυλοδεικτουμένων τότε λογίων του Γένους. Ο διαπρεπής ούτος λόγιος και ου την πολυμάθειαν δεικνύουσι τα πολυπληθή και περισπούδαστα συγγράμματα αυτού, μόλις έμαθε την εις πατρίδα αυτού είσοδον των Ιησουϊτών, και γνωρίζων τους καταχθονίους αυτών σκοπούς, πάραυτα παρητήθη την εν τη Ξηροκρήνη διδασκαλίαν αυτού και καθηγητικήν έδραν, σχολαρίαν, μισθόν και μαθητάς και ετράπη την προς την πατρίδα άγουσαν.

Έφθασε δε εις ώραν είκαιρον καθότι και οι Ιησουίται ευρόντες την πόλιν απροστάτευτον διεσπάρησαν τήδε κακείσε σπείροντες γλυκόπικρα ζιζάνια. Πάραυτα ερρίφθη κατά πόδας των, πανταχού όπου εδίδασκον, ως κάτοχος της λατινικής διαλέκτου ανήρει αυτούς, επάτασσε την χαμέρπειαν και υπουλότητα αυτών και χιόνος λευκότερον απεδείκνυε τους δολίους σκοπούς και τας σωβινιστικάς αυτών προθέσεις. Επί τέλους ούτοι απελπισθέντες προέβησαν εις την διά φακών αποτύφλωσίν του, ως μέσον εκδικήσεως, άλλ' ο φρόνιμος Σεβαστός εννοήσας το επιχείρημα αυτών έφυγε και εσώθη, οι δε τρισάθλιοι Λατίνοι εις πίθον Δαναΐδων αντλήσαντες και δικτύοις άνεμον θηρεύσαντες εστράφησαν προς τους εν Τραπεζούντι Αρμενίους, οίτινες μη έχοντες προστάτην άλλον Σεβαστόν Κυμηνίτην εδελεάσθησαν εκ των διδαχών αυτών και προσεχώρισαν προς το δυτικόν δόγμα και ούτοι ήσαν οι εν Τραπεζούντι αρμενοκαθολικοί, οι τω 1914 ευρόντες τον διά της σπάθης θάνατον υπό των οργάνων της Νεοτουρκικής ομάδος, χωρίς ο πάτρων αυτών Πάπας και οι Ιησουίται να δυνηθώσι να απελευθερώσωσιν ουδέ ψυχήν.

  Ούτω λοιπόν η δραστηριότης ενός διδασκάλου κατώρθωσε μέγα έργον και ο JEAN MELLENGEN είχε δίκαιον να ανακηρύξη ότι:
Οι διδάσκαλοι κέκληνται να εξασκήσωσι μεγίστην επιρροήν επί τας τύχας των εθνών και κατά την αξίαν και την δύναμιν ίσως έρχονται δεύτεροι μόνον μετά τους επιδράσαντας εις την μεταβολήν της παγκοσμίου ιστορίας μεγάλους άνδρας, καθότι οι ανατρέφοντες την νεολαίαν διευθύνουσι την κοινωνίαν. (Ταχυδ. 1908. αρ. 2971)

(Εδημοσιεύθη εν τω Αργοναύτη Βατούμ αρ. 18 1912)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:
http://clubs.pathfinder.gr/pontiakonedesmatologion