ΙΣΤ' ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ

ΙΣΤ' Πανορθόδοξος συνδιάσκεψη

εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών 

και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα

αιρέσεων και παραθρησκείας 
Ιερόν Προσκύνημα Οσίου Ιωάννου του Ρώσου

(Προκόπι Ευβοίας, 14. 11. 2004)

      Η ΙΣΤ' Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου στο Ιερό Προσκύνημα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου στο Προκόπι Ευβοίας, από 1 μέχρι 4.11.2004, με την φιλόξενη φροντίδα του Σεβ. Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου και υπό την προεδρεία του Σεβ. Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελετίου, Προέδρου της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων, με θέμα: «Η Αίρεση στη ζωή της Εκκλησίας».

Με βάση τις εισηγήσεις, συζητήσεις και προτάσεις των συνέδρων, η Συνδιάσκεψη κατέληξε στα εξής:

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ

1. Αίρεση είναι το «έτερον ευαγγέλιον» (Γαλ. Α΄ 6), που εκφράζεται ως απόκλιση, νόθευση και παραχάραξη της "άπαξ παραδοθείσης τοις αγίοις πίστεως" (Ιούδ. στ' 3), της οποίας φορέας και εκφραστής είναι η Εκκλησία. Η αίρεση επιφέρει έξοδο από το σώμα της Εκκλησίας και διακοπή της θεραπευτικής της αγωγής που αποσκοπεί στον αγιασμό και στην κατά Χριστόν θέωση του ανθρώπου.

2. Επισημάνθηκε, ότι κύριες αιτίες εξόδου από το Εκκλησιαστικό σώμα και παγιδεύσεως στις αιρέσεις είναι η οίηση, η ματαιοδοξία, η άγνοια των Αγ.Γραφών, η ανεπαρκής Ορθόδοξη κατήχηση, γι' αυτό θα πρέπει να μην αφήνουμε να δημιουργούνται ποιμαντικά κενά.

3. Η εκκλησιαστική παράδοση βλέπει τους αιρετικούς ως πνευματικώς νοσούντες και θύματα του «πνεύματος της πλάνης», που χρήζουν θεραπείας.

4. Στόχος της ποιμαντικής μέριμνας των εκκλησιαστικών ποιμένων δεν είναι καμμία και κανενός είδους υποτίμηση του αιρετικού, αλλά η σ' αυτόν υπόδειξη της πλάνης του και η με σύνεση, διάκριση και αγάπη επανένταξη του στο σώμα της Εκκλησίας.

5. Χρειάζεται επομένως προσοχή εκ μέρους των ποιμένων, ώστε ο κάθε μετανοών και επιστρέφων από πλάνη αιρέσεως να κατανοεί και να βιώνει την Εκκλησία ορθά και όχι με τον τρόπο που είχε μάθει να την ζει και να την εκφράζει στην "θρησκευτικότητα" του μέχρι τώρα, μέσα στην οργάνωση.

6. Σύμφωνα με την μέχρι τώρα εμπειρία στην αντιμετώπιση των αιρέσεων διαπιστώθηκαν και καταγράφηκαν ποιμαντικές και εξωποιμαντικές δυσκολίες, όπως ή μη επαρκής ενημέρωση ποιμένων και πιστών, η χρήση ποικίλων προσωπείων εκ μέρους των αιρέσεων και ο κίνδυνος εκκοσμικεύσεως της ποιμαντικής μας από μη Ορθόδοξα πρότυπα.

7. Η κάθε αιρετική διδασκαλία απομιμείται την Αλήθεια της πίστεως στο Χριστό. Γι' αυτό χρειάζεται να ενημερώνονται οι ποιμένες και οι πιστοί, για την ορθή αντιμετώπιση των θυμάτων της πλάνης.

8. Διαπιστώθηκε, ότι οι οπαδοί και οι εκπρόσωποι των αιρέσεων και γενικά των παραθρησκευτικών ομάδων επικαλούνται κατά κόρον το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας, πολλές φορές όμως έξω και καθ' υπέρβαση των ορίων, τα οποία θέτει η σύγχρονη νομοθεσία (Σύνταγμα, Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων).

9. Παρατηρείται το φαινόμενο ότι οπαδοί ή μέλη αιρέσεων και παραθρησκευτικών ομάδων απαιτούν να συμμετέχουν στα εκκλησιαστικά μυστήρια, και γι' αυτό είναι ανάγκη να καθορίσει η Εκκλησία, με βάση την Ιερά της Παράδοση, τη στάση της έναντι των οπαδών αυτών των ομάδων, καθώς και τον τρόπο επανεντάξεως τους στους κόλπους της.

10. Με ικανοποίηση διαπιστώνεται, ότι ο Ορθόδοξος πιστός λαός, παρά τις υπάρχουσες δυσκολίες, αντιστέκεται στην ποικιλία των μεθοδεύσεων των αιρέσεων και γενικά των παραθρησκευτικών ομάδων, επιβεβαιώνοντας την Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία του, που τον θέλει φύλακα της Ορθοδόξου πίστεως.