Νεοειδωλολατρικές περιπλανήσεις

ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΕΣ

 ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ
Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη,

Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσ. Γρηγορίου Αγίου Όρους

(Το κείμενο που ακολουθεί είναι ο πρόλογος τον π. Γεωργίου στο βιβλίο που εξέδωσε η Ιερά Μονή με τίτλο «Νεοειδωλολατρικές Περιπλανήσεις και η αληθής εμπειρία της Εκκλησίας μας»).

     Δίπλα στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, που είναι κτίσμα του έτους 1862 και έργο ξένων και Ελλήνων αρχιτεκτόνων με εμφανείς τις δυτικές επιδράσεις, σώζεται το Ναΐδριον, ο Άγιος Ελευθέριος (παλαιότερα τιμώμενο στη μνήμη της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου), μνημείο του ιβ' αιώνος, εκφραστικό της Παραδόσεως μας.  Είναι αξιοπρόσεκτο ότι στην τοιχοποιία του χαρίεντος αυτού Ναϋδρίου έχουν ενσωματωθεί γλυπτά από αρχαίους Ναούς.
Αυτό έκανε η Εκκλησία: Απεκάθηρε την Αρχαία Ελλάδα από τον παγανισμό και την προσέλαβε στο Σώμα της, το Σώμα του Χριστού.

Ο θεηγόρος Απόστολος Παύλος (που χρησιμοποιούσε τον εξελληνισμένο τύπο του ονόματος του αντί του εβραϊκού Σαούλ) εκήρυξε τον άγνωστο Θεό, που εσέβοντο οι Αθηναίοι χωρίς να Τον γνωρίζουν. Ο Παρθενώνας έγινε ναός της Παναγίας της Αθηνιώτισσας.
Τα πολλά ωραιότατα βυζαντινά Εκκλησάκια της Μεσαιωνικής Αθήνας, υπό την σκιάν του Παρθενώνος, μαρτυρούσαν τον ελληνικό και χριστιανικό χαρακτήρα του ιοστεφούς άστεως.
Πολλά από τα εκκλησάκια αυτά (περίπου 75) δυστυχώς κατεδαφίστηκαν, για να γίνη η ρυμοτομία της νέας πόλεως. Ευτυχώς που σώθηκαν έστω και δέκα πέντε από αυτά.  Οι βυζαντινοί και μεταβυζαντινοί Έλληνες δεν είχαν το δίλημμα να διαλέξουν μεταξύ αρχαίου ελληνισμού και Χριστιανισμού. Ούτε έπασχαν από κάποια σχιζοφρένεια λόγω της ελληνικής και χριστιανικής τους ιδιότητος.

Οι ξένοι "προστάται" μας πρώτοι, θέλησαν το νέο ελληνικό κράτος όχι συνέχεια του βυζαντινού ελληνικού αλλά μικρό ευρωπαϊκό κράτος αποκομμένο από το ένδοξο βυζαντινό του παρελθόν, για να εξυπηρετήσουν τις ιμπεριαλιστικές τους βλέψεις. Το όραμα της Ρωμηοσύνης αντικατέστησε το μικρόπνοο σχήμα της Μικράς Ελλάδος.
Δυστυχώς την νοοτροπία αυτή υιοθέτησαν και μερικοί Νεοέλληνες όπως ο Κοραής σπουδασμένος στη Γαλλία. Γνήσιοι όμως Έλληνες και αγωνισταί, όπως ο Μακρυγιάννης, ζούσαν την ενότητα των δύο κόσμων και σ' αυτήν εύρισκαν την ταυτότητα τους. Έτσι ένοιωθαν οι αγωνισταί του 1821 και όλος ο υπό τους Τούρκους υπόδουλος σωματικά αλλά ελεύθερος πνευματικά ορθόδοξος ελληνικός λαός.

Τελευταία άνθρωποι ανιστόρητοι καλούν τους Έλληνες να αποτινάξουν τον Χριστιανισμό και να επανέλθουν στην Αρχαία Ελλάδα ακόμη και στην ειδωλολατρία, διότι δήθεν ο Χριστιανισμός ως Ιουδαϊκής προελεύσεως κατέστρεψε την ελληνική παράδοσι και τον ελληνικό πολιτισμό.
Κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πείσουν ότι ο Έλληνας δεν μπορεί να είναι και Χριστιανός. Ότι οι Βυζαντινοί των χιλίων χρόνων της ένδοξου βυζαντινής ιστορίας μας δεν μπορεί να είναι Έλληνες. Εισάγουν μια τεχνητή πόλωσι που ποτέ δεν εβιώσαμε οι Έλληνες στην μακρά ιστορία μας.
Θέλουν μάλιστα να μας επιβάλουν την πόλωσι αυτή. Γιατί; Για να πλήξουν την Εκκλησία. Να αποχριστιανίσουν τους Έλληνες.
Σε παρόμοια περίπτωσι ο Παύλος είχε φωνάξει στους Γαλατάς: «ω ανόητοι Γαλάται, τις υμάς εβάσκανε τη αληθεία μη πείθεσθαι, οίς κατ' οφθαλμούς Ιησούς Χριστός προεγράφη εν υμίν εσταυρωμένος;» (Γαλ. γ', 1).
Σήμερα θα έλεγε «ω ανόητοι Νεοέλληνες. . . ».  «Αλλά τότε μεν ουκ ειδότες Θεόν εδουλεύσατε τοις μη φύσει ούσι θεοίς νυν δε γνόντες Θεον, μάλλον δε γνωσθέντες υπό Θεού, πως επιστρέφετε πάλιν επί τα ασθενή και πτωχά στοιχεία, οίς πάλιν άνωθεν δουλεύειν θέλετε;» (Γαλ. δ', 89).

Αυτοί οι κατά το φαινόμενο υπερασπισταί της ελληνικότητάς μας είναι στην πραγματικότητα επίβουλοι, γιατί ευνουχίζουν τον ελληνισμό. Αφαιρούν από τον αρχαίο ελληνισμό ό,τι πνευματικώτερο και υψηλότερο είχε και κρατούν την χονδροειδή ειδωλολατρία του. Αφαιρούν από τον ελληνικό πολιτισμό μία μεγάλη και ανεπανάληπτη περίοδο του, όπως είναι το Βυζάντιο. Υπερυψώνουν τον Παρθενώνα αλλά δεν μπορούν να ιδούν το πλήρωμα του στην Αγιά Σοφιά. Αγνοούν την ελληνοχριστιανική βυζαντινή αρχιτεκτονική, ζωγραφική, γλυπτική. Παίζουν το παιχνίδι των ξένων που μας συρρίκνωσαν σαν έθνος και θέλουν περαιτέρω να μας συρρικνώσουν. Συμφωνούν με τον Gibbon που επέγραψε την ιστορία των χιλίων χρόνων του Βυζαντίου ως ιστορία της πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ( The fall of the Roman Empire). Ω του παραλογισμού! Καμμία αυτοκρατορία δεν υπέστη τόσες επιθέσεις και δεν άντεξε τόσα χρόνια όσο η Βυζαντινή. Χίλια χρόνια, κατά τον Γίββωνα, κράτησε η πτώσις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας!

Σαν Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι για όλα αυτά πονάμε και διαμαρτυρόμεθα. Δεν θα αφήσουμε τους Νεοπαγανιστές να μας περάσουν τα σχέδιά τους, τα οποία εξυπηρετούν το κίνημα της νέας εποχής και της παγκοσμιοποιήσεων και που τελικά γι' αυτό δεν είναι μόνο αντιχριστιανικά αλλά και ανθελληνικά. Με αυτό το πνεύμα είναι γραμμένο και το πόνημα του αδελφού της Μονής μας Ιερομόναχου Φιλόθεου. Ο φωτιστής μας Απόστολος των Εθνών Παύλος μας παραγγέλει:

Έλληνες, «τη ελευθερία η Χριστός ημάς ηλευθέρωσε, στήκετε, και μη πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε» (Γαλ. ε', 11).

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΕΥΧΟΣ 29-2002