Σε εβδομαδιαίο τηλεοπτικό περιοδικό1, ευρείας κυκλοφορίας, είχε καταχωρηθεί η διαφήμιση
κάποιας ελληνίδας αστρολόγου-μελλοντολόγου με την ένδειξη κάρτες Ταρώ-Ρούνοι. Πριν αρκετά επίσης
χρόνια εκπρόσωπος ευρωπαϊκής παγανιστικής ομάδας γνωστής με το όνομα Οντινισμός σε συνέντευξή του σε ελληνικό
νεοειδωλολατρικό περιοδικό δήλωνε «Ο Odin είναι ο
ύπατος των θεών μας (. . . ). Ο θεός της ποίησης αλλά και της Μαγείας σε αυτόν
αποδίδεται η εφεύρεση των Ρούνων»2.
Επιπλέον οι
Ρούνοι είναι αντικείμενο διαλέξεων διαφόρων παραθρησκευτικών ομάδων. Σκοπός του
παρόντος άρθρου είναι να επισημάνει το τι είναι οι Ρούνοι, και ποια είναι η
σχέση τους με την νεοειδωλολατρία και τον αποκρυφισμό. Για το λόγο αυτό είναι
αναγκαίο να γίνει μία σύντομη ιστορική αναδρομή με την οποία θα φανεί η
εσωτερική σχέση Ρούνων, νεοειδωλολατρίας και αποκρυφισμού.
Η λέξη «ρούνοι» έχει σχέση και παράγεται από την
λεγόμενη ρουνική γραφή η οποία χρησιμοποιήθηκε από τις τευτονικές φυλές της
βορειοδυτικής Ευρώπης (Γερμανοί, Σουηδοί, Νορβηγοί, Άγγλοι κ. α. ) στα αρχαία
χρόνια. Σύμφωνα με αρχαίο γερμανικό ειδωλολατρικό μύθο, τους χαρακτήρες του
ρουνικού αλφάβητου τους ανακάλυψε κατόπιν επώδυνης και αιματηρής τελετουργίας, ο
κυριώτερος και σπουδαιότερος των θεών του αρχαίου γερμανικού ειδωλολατρικού
πανθέου ο Wodan ή Odin αναζητώντας την μυστική σοφία3. Ο Λατίνος ιστορικός Τάκιτος4
αναφέρει ότι στον εν λόγω θεό, ο οποίος ήταν θεός και της μαγείας5, εγίνονταν και ανθρωποθυσίες. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι
η γνώση της ρουνικής γραφής περιορίζονταν σε μία μικρή τάξη ειδωλολατρών ιερέων
ή μάγων6. Δεν είναι τυχαίο επίσης το ότι στην
αγγλοσαξονική run σημαίνει μυστικός και runa μάγος7.
Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός, ότι το μεγαλύτερο μέρος των ρουνικών
επιγραφών που έχουν διασωθεί, έχουν μαγικό περιεχόμενο8.
Ως Ρούνοι λοιπόν
χαρακτηρίζονται τα γράμματα-χαρακτήρες της αρχαίας ρουνικής γραφής, στα οποία
αποδίδεται συμβολικός χαρακτήρας και θεωρούνται ότι καθ' εαυτά έχουν
μαγικές και μαντικές ικανότητες, γι' αυτό στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκαν σε
πλήθος αποκρυφιστικών πρακτικών και χώρων.
Στην αρχαία γερμανική
ειδωλολατρική θρησκεία οι γυναίκες μάντεις που μάντευαν μέσω κλήρων, από τον
χρεμετισμό των αλόγων κ.α, ονομάζονταν Αλρούνες=Alrunen.
Το ενδιαφέρον για
τους ρουνικούς χαρακτήρες θα αναβιώσουν στα τέλη του 19ου
και στις αρχές του 20ου γερμανοί αποκρυφιστές9. Ταυτοχρόνως το ρουνικό αλφάβητο σε συνδυασμό με την
αρχαία ειδωλολατρική γερμανική θρησκεία θα απαρτίσει το ιδεολογικό υπόβαθρο πριν
τον Β' παγκόσμιο πόλεμο μιας νεοπαγανιστικής, αντισημιτικής και αντιχριστιανικής
ομάδας, γνωστής με το όνομα Germanenorden=Γερμανικό τάγμα. Ιδρυτής της εν λόγω
ομάδας υπήρξε o E. Pohl και είχε ως έδρα το Βερολίνο και ως δημοσιογραφικό
όργανο το περιοδικό Die Runen10.
Έχοντας υπ' όψιν επίσης, το αντιχριστιανικό μίσος των ναζί11, την προσπάθειά τους να αναβιώσουν την αρχαία
ειδωλολατρική γερμανική θρησκεία, και το γεγονός ότι ο κατεξοχήν θεωρητικός των
εθνικοσοσιαλιστών ο Α. Ρόζενμπεργκ ήταν νεοπαγανιστής, αντιλαμβανόμαστε, γιατί
δύο χαρακτήρες του ρουνικού αλφάβητου υπήρξαν βασικά σύμβολα των ναζί. Αυτά ήταν
η σβάστικα και το γράμμα S που χρησιμοποιούσαν τα Ες-Ες12 και αντιστοιχεί στο σ του
ελληνικού αλφάβητου.
Τη δεκαετία του 1980 στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α., οι
χαρακτήρες-γράμματα της ρουνικής γραφής επανήλθαν στο προσκήνιο ως δημοφιλή μέσα
πρόβλεψης13. Με αρκετό χρόνο καθυστέρησης οι Ρούνοι
εισήλθαν και στο ελληνικό παντοπωλείο της Νέας εποχής, ως γνήσιο νεοεποχίτικο
προϊόν διπλής εκδοχής, νεοπαγανιστικής και αποκρυφιστικής, διατιθέμενο προς
πώληση σε αφελείς και αστήρικτους αγοραστές, οι οποίοι θα αγνοήσουν την προτροπή
του αποστόλου Παύλου «Βλέπετε μη τις υμάς εσται ο οχλαγωγών διά της φιλοσοφίας
και κενής απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία τον κόσμου
και ου κατά Χριστόν» (Κολ. 2, 8).
_________________________________________________________________________________
1.
Τηλέραμα, τεύχος 1345, 1420/12/2002, σελ. 93. 2. Διϊπετές, τεύχος 9, Ιανουάριος
1995, σελ. 38.
3. Christus und die Religionen der Erde. Handbuch der
Religiongeschichte, (Hrsg. Fr. Konig), Band 2, Freiburg 1951, σελ. 287, 289,
302, 338.
4. Στο έργο του De moribus Germanorum (98 μ. χ. ) όπου μας
πληροφορεί για τα ήθη και τη θρησκεία των αρχαίων γερμανικών φυλών. Πρβλ.
Christus und die Religionen der Erde. Handbuch der Religiongeschichte, όπ. π. ,
σελ. 308-309.
5. Franz Rolf Schoder, Die germanische Religion, στο Dei
Religionen der Erdze. Ihr Wesen und Ihre Geschishte, Munchen 1927 , σελ. 234.
6. Μεγάλη Αμερικανική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 19, σελ. 118. 7. Όπ. π. , σελ.
118.
8. Christus und die Religionen der Erde. Handbuch der
Religiongeschichte, όπ. π. , σελ. 302, 310, 338.
9. HARPER' S,
Εγκυκλοπαίδεια Μυστικιστικών και Παραφυσικών Εμπειριών, εκδ. NUBIS, Αθήνα 1994,
σελ. 663.
10. K. Algermissen, Deutschreligiose Bewegung, L. TH. K1, 3, 260.
11. Πρεσβ. Βασιλείου Α. Γεωργόπουλου, Η θέση των ναζί έναντι του Χριστού,
ΑΛΗΘΕΙΑ, Αρ. Φ. 30, Οκτώβριος 2002, σελ. 10.
12. HARPER'S, Εγκυκλοπαίδεια
Μυστικιστικών και Παραφυσικών Εμπειριών, όπ. π. , σ. 663.
13. HARPER'S,
Εγκυκλοπαίδεια Μυστικιστικών και Παραφυσικών Εμπειριών, όπ. π. , σ. 663.
ΔΙΑΛΟΓΟΣ 31 2003