Η ΝΕΑ «ΗΘΙΚΗ» ΤΩΝ ΣΕΚΤΩΝ

Η ΝΕΑ «ΗΘΙΚΗ» ΤΩΝ ΣΕΚΤΩΝ

 π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟ www.egolpion.com

       Η νέα τάση αποβλέπει στην κατάργηση των γενικών αντιλήψεων για τη ζωή, την εξουδετέρωση των αξιών τού πολιτισμού μας και κάθε είδους ιεραρχίας και κοινωνι­κής δομής, που θεμελιώνεται στη χριστια­νική εικόνα για τον άνθρωπο.

Στη νέα ηθική δεν υπάρχει πλέον το στοιχείο της δέσμευσης. Η νέα ηθική υπη­ρετεί την ιδεολογία, τους σκοπούς της οργάνωσης. Κάθε τι που υπηρετεί αυτό το σκοπό χαρακτηρίζεται ηθικό, ενώ εκείνο που αντιτάσσεται σ' αυτόν, λογίζεται ανή­θικο. Οι σκοποί της οργάνωσης προβάλ­λονται με απόλυτη απαίτηση, γιατί όπως διακηρύττεται, στηρίζονται στη «θεϊκή αυθεντία». Οι κανόνες της απολυτοποιούνται και καθένας που διαφωνεί χαρακτηρίζεται εγκληματίας!

 Ας πάρουμε για παράδειγμα τη Σαηεντόλοτζυ.

Στην Policy brief της 18^ης Ιουνίου 1968 κάτω από τον τίτλο «Ηθική», ερμηνεύ­ονται οι όροι «αντίθετη άποψη» και «ξέ­νη άποψη». Αντίθετη άποψη είναι «το να ακολουθείς μια απόφαση, ένα σκοπό που βρίσκεται σε απ' ευθείας αντίθεση με τους σκοπούς που είναι γνωστοί σαν σκοποί της ομάδας». Ξένη άποψη είναι «μια κατάσταση του πνεύματος, σύμφωνα με την οποία επι­θυμεί κανείς να επιδιώξει ένα άλλο σκοπό από τους σκοπούς που είναι γνωστοί σαν σκοποί της ομάδας».

 Ύστερα από αυτούς τους ορισμούς ο Hubbard προσδιορίζει ως εξής το σκοπό της «ηθικής»:

«Ο πρώτος σκοπός της ηθικής είναι να απομακρυνθούν από το περιβάλλον αντίθε­τες απόψεις. Όταν επιτευχθεί αυτό, η ηθική έχει σαν σκοπό να απομακρύνει από το περι­βάλλον ξένες απόψεις. Έτσι είναι για όλους δυνατή η πρόοδος»⁴.

 Το να εξουδετερώσει λοιπόν κανείς οποι­ονδήποτε εμποδίζει το σκοπό της οργάνω­σης ή ακόμη εκείνον που βρίσκεται σε «κατάσταση πνεύματος» που επιθυμεί την επιδίωξη άλλων σκοπών, αυτό είναι το αν­τικείμενο της ηθικής πράξης, που ανοίγει το δρόμο για την «πρόοδο»! Γι' αυτό και το άρθρο 12 του «Κώδικα Τιμής» της Σαϊεντόλοτζυ, όπως τον κυκλοφορεί στη χώρα μας η κίνηση ΚΕΦΕ (Κέντρο Εφηρμοσμένης Φι­λοσοφίας Ελλάδος): «Ποτέ μη φοβηθείς να βλάψεις κάποιον για μια δίκαιη αιτία».

Αυτό το άρθρο κάνει σαφές τι εννοεί ο Hubbard στην Policy brief της 7^ης Δεκεμβρί­ου 1969, που δημοσιεύεται στο «Εγχειρίδιο για τον επίτιμο κληρικό» ^{(σελ. 356-358)}. Διηγείται πως όταν ήταν μικρός, εξουδετέ­ρωσε με την «τεχνολογία Judo» ένα μεγα­λύτερο του αγόρι, που τυραννούσε τα άλλα παιδιά. «Τότε μια μέρα, σκαρφάλωσα σ' ένα ξύλινο φράχτη τρία μέτρα ψηλά, περί­μενα ώσπου να προσπεράσει ο δωδεκάχρο­νος τύραννος των παιδιών και με πλήρη οπλισμό πήδηξα πάνω του...». Εφαρμό­ζοντας αυτό τον κανόνα στην «αποστολή» τού «επίτιμου ιερέα» της Σαηεντόλοτζυ αναφέρει:

«Ο επίτιμος ιερέας καθαρίζει το περι­βάλλον, ώστε να μπορεί να υπάρξει πα­ραγωγή και να μπορούν να προσφέρονται υπηρεσίες. Το καθιστά αβέβαιο για εκείνους που με την αμέλειά τους, με τα συνεχή λάθη τους ή με καταπίεση ελαττώνουν τις στατι­στικές και εξωθούν καλούς συνεργάτες σε αποχώρηση».

 Με ποιόν τρόπο οι επίτιμοι ιερείς της Σαϊεντόλοτζυ «καθαρίζουν» το περιβάλλον, που εμποδίζει το έργο των συνεργατών της; Ο L. R. Hubbard συνεχίζει: «Αν οι άν­θρωποι δεν το κατανοούν αυτό όσο πρέπει, και παρά ταύτα κάποιος καθιστά αδύνατη την εργασία, αναζητούν ένα ξύλινο φράχτη τρία μέτρα ψηλά...»!

 Παρόμοια «ηθική» κηρύττεται και από τον Μούν, ο οποίος σχετικοποιεί το ψεύ­δος. «Το ψεύδος γίνεται αμαρτία αν κάποιος ευνοεί μ' αυτό έναν άλλο άνθρωπο. Αλλά αν κανείς θέλει να τού κάνει καλό με τη διή­γηση ενός ψεύδους, αυτό δεν είναι αμαρτία. Ακόμη και ο Θεός λέει πολύ συχνά ψέμματα,...και με το να ψεύδεται ο Θεός θέλει να κάνει μεγαλύτερο καλό στον άνθρωπο από ό,τι ο άνθρωπος αναμένει»⁵.

Αν ο Θεός ψεύδεται, πόσο μάλλον μπο­ρούν οι άνθρωποι να ψεύδονται «για ένα καλό σκοπό», εννοείται! Ο όρος που χρησι­μοποιείται γι' αυτό στην κίνηση τού Μούν είναι heavenly deception. Μ' αυτό τον τρό­πο, λέγει ο Μούν, προστατεύεται ο εσωτε­ρικός πυρήνας τού μηνύματος από χλευα­σμό και εναντίωση, γιατί στους «έξω» το μήνυμα προσφέρεται με τον τρόπο που μπορούν να το αντιληφθούν, καθιστών­τας ταυτόχρονα γι' αυτούς ευκολότερο το δρόμο προς την «απόλυτη αλήθεια», την οποία δεν μπορεί να κατανοήσει κάποιος αμύητος!

 Σχολιάζοντας ο Haack ανακαλύπτει εδώ το μοντέλο των γνωστικών με τρία επίπε­δα: τού υλικού, του ψυχικού και τού πνευ­ματικού άνθρωπου. Για τους «έξω», δηλαδή τους «υλικούς», ο Μούν είναι ένας «προφή­της σήμερα». Για τα μέλη της «Ενωτικής Εκκλησίας», τους «ψυχικούς», κηρύττεται σαν Μεσσίας και Lord of the Second Adv­ent. Όμως για τον εσωτερικό κύκλο, για τους «πνευματικούς», είναι ο ενσαρκωμέ­νος Θεός - Πατέρας⁶.

Οι «αληθινοί γονείς» γνωρίζουν ποιο είναι το καλό για τον καθένα. Επομένως οτιδήποτε κάνουν, είναι για το καλό μας και λογίζεται ηθικό. Αυτή την αντίληψη τη συναντάμε και στους Χάρε Κρίσνα, και στο Γκουρού Μαχαράτζι και σε πολλές άλλες ομάδες.

 Η «νέα ηθική» οδηγεί πλέον στον εξαγιασμό όλων των μέσων, τα οποία θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις οργανώσεις αυτές και τα επί μέρους άτομα να φθάσουν στο σκοπό που τίθεται φυσικά από τους ίδιους. Στο σημείο αυτό δεν υπάρχει από­σταση από το νόμο των νέο-σατανιστών του Aleister Crowley: «Κάνε αυτό που θέ­λεις, αυτός ας είναι όλος ο νόμος»⁸.

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

4. L. Ron Hubbard, Das Handbuch fur den Ehrenamtlichen Geistlichen, New Era Publications, Kopenhagen 1983, σ. 355.

5. F. W. Haack, Jesus Christus und/oder San Myung Mun, Material-Edition 25, εκδ. Arbeitsgemeinschaft fur Religions-und Weltanschauungsfragen, Miinchen 1989, σ. 9.

6. Στο ίδιο, σ. 34.

7. Α. Αλεβιζοπούλου, Ψυχοναρκωτικά

8. Αναλυτικά για το νέο-σατανισμό βλ. βιβλίο μας «Αποκρυφισμός-γκουρουϊσμός και Νέα Εποχή», έκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990.

Από το περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 61

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ: 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2010