Ο ΝΙΚ ΜΑΡΒΕΛ ΚΑΙ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Ο ΝΙΚ ΜΑΡΒΕΛ

ΚΑΙ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

ΤΟ «ΠΑΙΔΙΚΟ» ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

ΑΤΥΠΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Ο NIK ΜΑΡΒΕΛ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΘΗΡΙΟ»

www.ppu.gr/index_nm.html, e-mail: nickmarvel@gmail.com

Αγία Παρασκευή, 3^η Ιανουαρίου 2012.

Προς τον Κύριο Κωνσταντίνο Ναυπλιώτη.

Αγαπητέ κ. Κ. Ναυπλιώτη,

Έχουμε τη χαρά να σας ενημερώσουμε για την έκδοση τού νέου βιβλίου μας: «Ο Νικ Μάρβελ και το νησί της Αφροδίτης», που αποτελεί συνέχεια των δύο προηγουμένων βιβλίων μας: «Ο Νικ Μάρ­βελ και ο πόλεμος με το θηρίο» και «Ο Νικ Μάρβελ και ο μαρμαρωμένος βασιλιάς».

Τα βιβλία, τα οποία είχαν θαυμάσιες κριτικές από μοναχούς, κληρικούς, αρχιερείς, τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο (το 1°), τον μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο (το 2°) καθώς και πλή­θος λαού, συνεχίζουμε να τα προωθούμε ως ένα ακόμη εργαλείο για τον «επανευαγγελισμό» των παι­διών και των νέων μας, αλλά και των ενηλίκων, στις αξίες της Εκκλησίας.

Πρόκειται για μία εκδοτική προσπάθεια μιας πρωτοβουλίας συνεργατών της «Πανελληνίου Ενώ­σεως Γονέων για την Προστασία του Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού της Οικογενείας και του Ατόμου», και ως στόχο της έχει την αναμόρφωση του χώρου του σχετικού με το παιδικό θέαμα και ανάγνωσμα-στόχο φιλόδοξο μεν, αλλά και επιβεβλημένο, από την επιτεινόμενη σύγχυση στον σχετικό χώρο.

Στην προσπάθειά μας αυτή λάβαμε υπ’ όψιν μας τις προτιμήσεις των σημερινών αγοριών και κοριτσιών -ύστερα και από 7 ετών έρευνα σε διάφορα παιδικά και νεανικά fora, στο Internet-, έτσι ώστε να υπάρχει το αντίστοιχο πλαίσιο, που οι νέοι αναγνωρίζουν σήμερα ως οικείο και να δωθούν σωστές και σαφείς απαντήσεις στα όσα οι νέοι μας επιθυμούν και επιλέγουν.

Η ψυχαγωγία, η μουσική, το θέαμα και η υπαρξιακή ενασχόληση των νέων υπήρξαν βασικοί γνώμονες στους οποίους στηρίχτηκε η συγγραφή και η προσαρμογή αυτών των βιβλίων. Βασικός στόχος ήταν να δοθούν απαντήσεις σε καίρια θέματα, που απασχολούν σήμερα τους νέους μας -και γιατί όχι- και πολλούς ενήλικες, στους πιο βασικούς τομείς για τον άνθρωπο: Τη ζωή και την υπαρξιακή αναζήτηση.

Τα ερεθίσματα και τα μηνύματα που προκύπτουν από αυτή μας την προσπάθεια δε φιλοδο­ξούν να έχουν κυρίως ως αποδέκτες τα «παιδιά της Εκκλησίας» -αν και θα βοηθηθούν και θα ψυ­χαγωγηθούν και αυτά από τα συγκεκριμένα βιβλία-, όσο τα «παιδιά του Κόσμου», που δυστυχώς απέχουν, έτσι ή αλλιώς, από την Ευχαριστιακή Σύναξη.

Πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι και το τρίτο αυτό βιβλίο θα χαράξει βαθειά τομή στον χώρο του παιδικού αναγνώσματος.

Τα βιβλία του «Νικ Μάρβελ» είναι μυθιστορήματα που διαβάζονται άνετα, είναι περιπετειώδη και έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Συγχρόνως υποβάλλουν διακριτικά πλείστα όσα ψυχωφελή, χρήσιμα για μικρούς και μεγάλους.

Σας συνιστούμε θερμώς να τα διαβάσετε και ίσως να θελήσετε να τα χαρίσετε όπου μπορεί­τε· παιδιά και ενήλικοι, όλοι μπορούν να ωφεληθούν από τα βιβλία αυτά.

Κλείνοντας, θα θέλαμε και πάλιν να σάς ευχαριστήσουμε για το ενδιαφέρον σας για την προ­σπάθεια μας και να σάς ευχηθούμε κάθε προκοπή εν Χριστώ Ιησού.

Εκζητούμε την προσευχή σας για την ευόδωση των προσπαθειών μας και την σύσταση των βιβλίων στα πρόσωπα του περιβάλλοντός σας.

Με βαθύτατο σεβασμό για την επιτροπή πρωτοβουλίας

Γιάννης Μηλιώνης

 ΜΙΚΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ 

 «ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΥΓΕΙΑ»

   Έστεκε μόνος˙ μόνος και ελαφρά συνο­φρυωμένος βυθισμένος στις σκέψεις του, κρα­τημένος γερά από τη χειρολαβή με ένα θεληματικό δυνατό κράτημα, που αποκάλυπτε νέο α­ποφασιστικό και θαρραλέο.

Οι επιβάτες γύρω του, σιωπηλοί, απορρο­φημένοι ο καθένας στα δικά του, καθιστοί οι πε­ρισσότεροι, εκτός από την κοπέλα με το μπερέ, το μακρύ μαύρο παλτό και το φανταχτερό, πλε­κτό, από καθαρό κασμίρ κασκόλ -με χρυσαφί τύπωμα διακοσμημένο με παγιέτες-, στην άκρη, που έδειχνε να ακροβατεί επικίνδυνα, χωρίς να κρατιέται, ακουμπισμένη στο τοίχωμα του βαγονιού, βυθισμένη στην ανάγνωση του χοντρού, πολυσέλιδου βιβλίου της. Οι επιβάτες, καμιά δε­καριά, αλλά κι οι άδειες θέσεις αρκετές...

Έριξε μια αφηρημένη ματιά περιφέροντας αόριστα το βλέμμα.

Η παχουλή κυρία απέναντι του, συμπα­θητική, καμιά πενηνταριά χρονών, με έντονα πορτοκαλί βαμμένο μαλλί, κοίταζε αφηρημένα απ' το παράθυρο. Οι δύο νεαροί, πιθανώς φοι­τητές, καθισμένοι στην άλλη άκρη με τα σακί­δια τους αγκαλιά, βισματωμένοι με κάποιο καλώδιο network, με ύφος απόμακρο, άνετα χα­μένοι στον κόσμο τους. Οι υπόλοιποι επιβάτες... κάποιοι σκεπτικοί, κάποιοι αγουροξυπνημένοι, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, διάβαζαν τον δωρεάν ημερήσιο τύπο ή ονειροπολούσαν. Ο ρυθμός του συρμού, σταθερός.

«Επόμενη στάση: Χαλάνδρι. Next station: Halandri», ανάγγειλε με σοβαροφάνεια η αυτό­ματη εγγραφή. Κάποιος σηκώθηκε.

Ο νεαρός άνδρας άδραξε με το ελεύθερο χέρι μια ακόμη χειρολαβή. Ήταν ψηλός, λεπτός, γυμνασμένος, με έντονο μελαχρινό δέρμα, μαύρα μαλλιά και μάτια, καλοβαλμένος μέσα στην εφαρμοστή γκριζοπράσινη φόρμα εργασί­ας. Έλληνας Πομάκος², απ' το Μεγάλο Δέρειο³, στον Έβρο.

Ο συρμός έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε στο σταθμό. Πίσω από την κλειστή δίφυλλη πόρτα φάνηκαν να συνωθούνται οι επίδοξοι ε­πιβάτες, σε μια προσπάθεια να μπουκάρουν α­γνοώντας όσους θα είχαν την πρόθεση να βγουν. Η πόρτα άνοιξε και το τσούρμο έσπευσε «πατείς με πατώ σε» να καταλάβει τις κενές θέσεις: μια αυστηρή γυναίκα με άχρωμο πρό­σωπο και ψαρά κατσαρωμένα μαλλιά σαν φλο­κάτη, δύο νεαροί μπρατσωμένοι -ο ένας με ξυ­ρισμένο κεφάλι κι ο άλλος κραδαίνοντας μια επώνυμη ψηφιακή βιντεοκάμερα-, δύο ακόμη άχρωμες γυναίκες μέσης ηλικίας, μια νεαρή κοπέλα με παλιομοδίτικο λουκ -στιλ Jessica Bailiff-και τελευταίος ο Ομέρ, ντυμένος με την γκριζο­πράσινη φόρμα και τα δετά άρβυλα εργασίας, που μόλις είδε το συνάδελφο του το πρόσωπο του φωτίστηκε από ένα καλοκάγαθο χαμόγελο.

-Τι νέα Ομέρ, σε βλέπω σε καλή διάθεση, χαιρέτησε ο νεαρός άνδρας καθώς ο άλλος πλησίασε και πιάστηκε από μια κοντινή χειρο­λαβή. Στην κίνηση του αυτή μια διακριτική μυ­ρωδιά «Van Gils for men» σκορπίστηκε τριγύ­ρω.

-Δόξα τον Αλλάχ, Ερχάν, είπε ο άλλος, τα κουτσοπερνάμε, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Δεν πρόκειται να τους αφήσουμε να μας πά­ρουν τον αέρα.

-Βλέπω ότι άλλαξες after shave, γέλασε ο Ερχάν. Καλοπερνάς φίλε... με το μισθό που μας δίνουν στο εργοστάσιο, πως τα καταφέρνεις; δε μπορώ να καταλάβω.

-Η φτώχια θέλει καλοπέραση, χαμογέλα­σε ο Ομέρ. Εξ άλλου δεν πρέπει κι εγώ να νοι­κοκυρευτώ κάποτε; βλέπεις, όλοι σας κάνατε οικογένειες... εμένα ποια θα γυρίσει να με κοι­τάξει;

Ο Ερχάν τον κοίταξε με νόημα.

-Σε ποιον τα πουλάς αυτά παλιόφιλε, νο­μίζεις πως δεν ξέρω τις πομπές σου; Για δεύτε­ρη γενιά μεταναστών, που πήραν την ιθαγένεια εδώ και μια δεκαετία, είσαι... ζάχαρη.

Σταμάτησαν κι οι δυο απότομα καθώς αντιλήφθηκαν πως ο τύπος με τη βιντεοκάμερα τους είχε στοχοποιήσει. Την ίδια στιγμή ο Ερ­χάν κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά καθώς οι νεοφερμένοι στο βαγόνι έμοιαζε να συμπερι­φέρονται περίεργα. Η ομάδα, που είχε μπει μαζί με τον Ομέρ, πρέπει να ήταν όλοι μία παρέα -αν και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους στην εμ­φάνιση-, που όμως έδειχναν να μη θέλουν να φανεί ότι ήταν παρέα. Η αυστηρή γυναίκα με το άχρωμο πρόσωπο και τα ψαρά κατσαρωμένα μαλλιά είχε καθίσει ανάμεσα στους επιβάτες έ­χοντας λοξά απέναντι της το νεαρό με το ξυρι­σμένο κεφάλι, ενώ οι υπόλοιπες τρεις γυναίκες κάθισαν σε τυχαίες θέσεις ανάμεσα στους άλ­λους. Ο κάμεραμαν συνέχιζε να σαρώνει το βα­γόνι ενώ οι επιβάτες κοιτάζονταν μεταξύ τους, κάποιοι προφανώς ενοχλημένοι.

Και τότε έγινε «το έλα να δεις»! Η γυναί­κα με τη φλοκάτη για μαλλί, που προφανώς ήταν η αρχηγός της ομάδας άρχισε να γελάει-ένα γέλιο περίεργο, διακριτικό στην αρχή, κακαριστό στη συνέχεια... ένα γέλιο χωρίς λόγο, χωρίς αιτία, χωρίς συνέπεια, που γρήγορα εξε­λίχθηκε σε παροξυσμό...

Πέρασαν δύο-τρία λεπτά και το κακάρι­σμα, έντονο, κουραστικό, με αυξομειώσεις συ­νεχιζόταν απτόητο. Τώρα είχαν αρχίσει να την σεκοντάρουν και τα άλλα μέλη του γκρουπ- πρώτα ο σκίνχεντ⁴, απέναντί της, έπειτα κι οι άλλοι της παρέας. Οι υπόλοιποι επιβάτες φάνη­καν διχασμένοι. Η κοπέλα με το φανταχτερό κασκόλ αδιαφόρησε για το χάπενινγκ προκλητι­κά, αντιδραστικά βυθισμένη στην ανάγνωση του βιβλίου της. Η παχουλή κυρία με το πορτο­καλί μαλλί έκπληκτη γούρλωσε τα μάτια κι έκα­νε το σταυρό της, μια κίνηση τόσο αυθόρμητη, αλλά και τόσο επικίνδυνη, που ο Ερχάν ήξερε, αν και μουσουλμάνος, ότι μπορούσε να έχει συνέπειες αν γινόταν αντιληπτή από τους αν­θρώπους του «Μεγάλου Φρουρού». Οι δύο καλωδιωμένοι νεαροί χαμένοι στον κόσμο τους δε φάνηκαν να κατάλαβαν καν ότι κάτι στο περι­βάλλον είχε αλλάξει. Οι υπόλοιποι επιβάτες, κοι­τάχτηκαν μεταξύ τους, άλλοι σοβαροί, άλλοι απορημένοι. Μόνο δυο νεαρά κορίτσια, ούτε 16 χρονών, φάνηκαν να παρασύρονται από το α­διανόητο. Χαμογέλασαν στην αρχή αμήχανα, κοιτάχτηκαν μεταξύ τους- το ένα σοβάρεψε, το άλλο έσκασε στα γέλια, προφανώς παρασυρμέ­νο από την όλη κατάσταση χωρίς προφανώς να καταλαβαίνει τι ακριβώς του συνέβαινε.

Μετά από πέντε λεπτά, που το κακάρισμα της ομάδας συνεχιζόταν κάποιοι ακόμα επιβάτες άρχισαν να λειτουργούν σαν το δεκαεξάχρονο κορίτσι και να σπάζουν διστακτικό χαμόγελα, πιθανώς νοιώθοντας ότι γελοιοποιούνται αν αφήνονταν να παρασυρθούν από την χωρίς αντικείμενο και νόημα μανία, που ειχε σκόπιμα ξεσπάσει γύρω τους.

Ο Ομέρ κοίταξε το φίλο του.

-Τι συμβαίνει εδώ μέσα, φάνηκε να λέει το απορημένο βλέμμα του.

-Είναι αυτοί οι παλαβοί, είπε ο Πομάκος. Αυτοί που προσπαθούν να επιβάλλουν τη «γιό­γκα του γέλιου».

-Σε βλέπω σπουδαγμένο, γέλασε ο Ομάρ, και τι είναι, παρακαλώ, αυτή η... πως την είπες: «... του γέλιου»;

-Γιόγκα, επανάλαβε ο Ερχάν. Γιόγκα... δεν έχεις ακούσει ποτέ για τη γιόγκα; Δε θυμάσαι τίποτα απ' τα μαθήματα του Συνταγματάρχη;

-Πως δεν έχω ακούσει... η φίλη μας η Μαρλέν, στο εργοστάσιο κάνει γιόγκα εδώ και δύο χρόνια, για σύσφιξη, λέει και καλή υγεία του σώματος.

-Η Μαρλέν είναι αλλοπαρμένη, είπε ο Πο­μάκος. Η γιόγκα δεν κάνει για σύσφιξη, αλλά κα­τά πως λένε βοηθάει δήθεν και εξισορροπεί το νευρικό, το ορμονικό και το πεπτικό σύστημα.

-Κι εσύ τα πιστεύεις αυτά; μουρμούρισε σκεπτικός ο Ομάρ.

-Φυσικά και δεν τα πιστεύω, είπε με έμ­φαση ο φίλος του, κι έχω μελετήσει το θέμα σε βάθος. Η γιόγκα δεν είναι μια μορφή γυμναστικής που βοηθάει τον οργανισμό και κάνει το σώμα ωραίο, όπως πιστεύουν όλες αυτές οι α­νόητες χριστιανές.

-Τότε τι είναι η γιόγκα; ρώτησε ο Ομάρ.

-Η γιόγκα, άντε, ξύπνα, είναι ένα θρη­σκευτικό σύστημα του ινδουισμού, που εξα­πλώθηκε πρώτα στην Ανατολή και πριν ένα αι­ώνα στη Δύση, εξήγησε ο Ερχάν. Η γιόγκα είναι ένα αρχαίο ινδικό φιλοσοφικό σύστημα. Η λέξη yoga προέρχεται από τη σανσκριτική ρίζα «yuj» η οποία σημαίνει «κάτω από ένα ζυγό», δηλαδή ενωμένοι κάτω από τον ίδιο ζυγό. Όλες οι ερ­μηνείες βασίζονται στην πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα «yeug», που σημαίνει «ένωση». Η εξάσκη­ση της γιόγκα έχει δήθεν σαν στόχο την ένωση της ψυχής, του μυαλού και του σώματος.

-Μα τότε μιλάμε για φιλοσοφία διέκοψε, ο Ομάρ. Τι δουλειά έχει η ένωση της ψυχής, του μυαλού και του σώματος με τη γυμναστική;[…]

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

4   ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2012 

Tweet

Share on Facebook