ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Πως γίνεται η αρπαγή των

ελληνικών περιουσιών στην Πόλη

Του ΣΥΜΕΩΝ ΣΟΛΤΑΡΙΔΗ

Το θέμα της κατοχής ακίνητης περιουσίας των μειονοτήτων και ιδιαίτερα των Ρωμιών έχει μετατραπεί σε δυσεπίλυτο πρόβλημα για την Άγκυρα.

Η τουρκική κυβέρνηση από τη μια ψηφίζει νέους νόμους για την επίλυσή του και από την άλλη οι υπάλληλοι της Γενικής Διευθύνσεως Βακουφίων αντιδρούν σε αυτές τις αλλαγές αφού θεωρούν ότι «ανέλαβαν την προστασία του κράτους από τον επερχόμενο κίνδυνο διάλυσης της Τουρκίας από την παρουσία των μειονοτήτων στη χώρα» και δεν αποδέχονται τους νόμους και τους επεξηγηματικούς κανονισμούς, με αποτέλεσμα να ζητούν δικαστικές αποφάσεις.

Οι προσφυγές όμως στα δικαστήρια είναι ανώφελες καταστάσεις και μακροχρόνιες, αφού η πλειονότητα του δικαστικού σώματος θεωρεί ότι προασπίζεται την ακεραιότητα της χώρας, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις να μη συνάδουν όχι μόνο με την τουρκική έννομη τάξη, αλλά κυρίως ούτε με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Την περίοδο λοιπόν αυτή και καθώς η Άγκυρα βαδίζει προς τον μήνα Οκτώβριο που θα κοινοποιηθεί το πόρισμα για τη διαπραγματευτική η μη περίοδο της Τουρκίας με την Ε.Ε., η κυβέρνηση της γείτονος, με μεταβατικές και προσωρινές διατάξεις που προσέθεσε στο υπάρχον επί μήνες στην τουρκική Εθνοσυνέλευση νομοσχέδιο περί Βακουφίων, προσπαθεί να βρει μια λύση στο ζήτημα αυτό το οποίο βρίσκεται σε κάθε συζήτηση που διεξάγει με την Ε.Ε.

Όπως είναι γνωστό, το πρόβλημα υφίσταται εξαιτίας 3 σημείων:

α) της κατάληψης των ακινήτων των ευαγών ιδρυμάτων από το τουρκικό Δημόσιο και τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων με παράνομα μέσα,

β) της πώλησής τους η παραχώρησής τους σε τρίτους και

γ) της μη καταχώρισης των ακινήτων στο Κτηματολόγιο στη μερίδα των ευαγών ιδρυμάτων.

Κατά την εισήγηση του καθηγητή Μπασκίν Οράν στο Συνέδριο των Κωνσταντινουπολιτών και στο άρθρο που δημοσιεύει στην αρμενική εφημερίδα «Αγκος» ο πανεπιστημιακός δάσκαλος σημειώνει ότι στον υπ' αριθμόν 4774/4 νόμο που ψηφίστηκε στο πλαίσιο του τρίτου πακέτου (3 Αυγούστου 2002) του εναρμονισμού της Τουρκίας με τα ευρωπαϊκά δεδομένα τονίζεται ότι «τα ακίνητα θα επιστραφούν».

Πάρα ταύτα, αυτό δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα γιατί οι αρμόδιοι υπάλληλοι δεν εφαρμόζουν το νόμο, παρατυπούν και παρανομούν παραβαίνοντας τα σχετικά άρθρα του τουρκικού Συντάγματος, τον νόμο περί Βακουφίων άρθρο 44, τα άρθρα της Λωζάννης, τη Συμφωνία περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθώς και τη Συμφωνία της Βιέννης του 1969.

Έτσι, όπως αποκαλύπτει ο κ. Οράν, τα άρθρα των μεταβατικών διατάξεων σημειώνουν:

Άρθρο 5: «Τα ακίνητα που έχουν περιέλθει στο τουρκικό Δημόσιο θα καταχωριστούν στο όνομα του ευαγούς ιδρύματος». Διερωτάται όμως ο Τούρκος πανεπιστημιακός «πως», αφού δεν αναφέρει τη διαδικασία.

Άρθρο 7: «Τα «κατειλημμένα» από τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων ακίνητα θα καταχωριστούν στο όνομα του ευαγούς ιδρύματος, χωρίς καμιά απόφαση η άρθρο του νόμου, αλλά με την αίτηση της Γενικής Διευθύνσεως Βακουφίων» Σχολιάζοντας δε το σχετικό άρθρο ο κ. Οράν γράφει: «Κανένας αρμόδιος δεν προβαίνει στην Τουρκία σε κάποια παρόμοια ενέργεια όταν το ακίνητο είναι του τουρκικού βακουφίου και δεν υπάρχει δικαστική απόφαση». Αρα, θα συμπληρώναμε, «μία από τα ίδια».

Άρθρο 9: «Για όσα ακίνητα μέχρι το 1913 έχουν καταγραφεί στο Κτηματολόγιο στο όνομα των Αγίων (που φέρουν το όνομα εκκλησιών η ακινήτων ιδρυμάτων, όπως είναι ο ιερός ναός Αγίου Γεωργίου, Παναγίας κ.λπ.) η είναι κατεγραμμένα στο όνομα του τουρκικού Δημοσίου η του τουρκικού βακουφίου η είναι στο όνομα του δωρητή, θα πρέπει να γίνει προσφυγή εντός 18 μηνών για να επαναγραφεί στο όνομα του ευαγούς ιδρύματος», γεγονός το οποίο ο κ. Οράν αμφισβητεί, σημειώνοντας: «Αυτή την ενέργεια κανένας προϊστάμενος Κτηματολογίου δεν θα την εφαρμόσει». Και διερωτάται: «Ο νομοθέτης αυτό δεν το γνωρίζει;».

Τέλος, ο Τούρκος καθηγητής γράφει ότι δεν γίνεται καμία αναφορά στα ακίνητα που παραχωρήθηκαν από το τουρκικό Δημόσιο η τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων σε τρίτους, με αποτέλεσμα να δικαιωθούν οι προσφυγές που θα γίνουν στο Στρασβούργο και το κράτος να πληρώσει τις αποζημιώσεις.

Σχετικά με το θέμα η «Ε» είχε γράψει στις αρχές του έτους και επιπλέον είχε σημειώσει ότι η Τουρκία θα ζητήσει και κάποιο «συμβιβασμό» για τις αποζημιώσεις, που θα είναι τεράστιες.

Το αποτέλεσμα είναι ότι με την αφαίμαξη της ακίνητης περιουσίας των μειονοτήτων και ιδιαίτερα της ομογένειάς μας οι Ρωμιοί έχουν περιπέσει σε έναν οικονομικό μαρασμό, οπότε θα πρέπει να απαιτήσουν εκτός των αποζημιώσεων και τα διαφυγόντα κέρδη, προβάλλοντας ότι οι δωρεές αυτές είχαν σκοπό αγαθοεργίες και την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής των αναξιοπαθούντων Ρωμιών.

Επιπλέον, από τουρκικής πλευράς, αν και ολοκληρώνεται το πλαίσιο που θέσπισε την πολιτική της «τουρκοποίησης της Τουρκίας» και «της μεταφοράς του μειονοτικού (βλ. ελληνικού-ρωμέικου) κεφαλαίου στους μουσουλμάνους - Τούρκους», εντούτοις ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για την Τουρκία εκδημοκρατισμού και εναρμονισμού με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, το οποίο πρέπει να επιλύσει χωρίς μεταβατικές διατάξεις του ήξεις - αφήξεις και της αδιαφάνειας, αλλά με τρόπο επιβεβλημένο, δίκαιο και έννομο, που θα διαγράφει τη νέα Τουρκία.

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 15/07/2006